Livemiraa

MESAJIM GEDİYİR MU

Şimdi sen gelsen, şu kapıdan girsen birden... Hiç birşey demeden otursan karşıma. Ben yine çay söylerim sana, açık olsun derim. gülüşünü izlerim hafifçe.
          
          Ama gelmiyorsun işte...
          
          Sokaktan bir kamyon geçiyor, gürültüsü doluyor odaya. Seni düşünmek... Seni düşünmek biraz bu gürültü arasında kalmak gibi.
          
          Gözlerin geliyor aklıma, hani şu her şeyi unutturan cinsten. Bir sigara yakasım geliyor, yakmıyorum. Sırf seni düşünmeye devam etmek, kafam seninle dolsun diye.
          
          İnsan özler mi hiç sahip olmadığı şeyi?
          Ben özlüyorum işte.
          
          Hüzün dediğinde bir acayip şey; Ne bağırıp çağırıyor, ne de çıkıp gidiyor. Öylece duruyor masanın kenarında, gittiğin günden beri... 

Kızzz nereye kayboldun? Şiirlerini bekliyorum. İnşallah iyisindir yoğunsun diye buraya yazmıyorsun diye umuyorum.

Gönlüm ki bir vakitler harabeydi, imarsız;
          Zannettim ki bu sevda nihayetsiz, nihayetsiz...
          
          Bir tatlı meyle kandım, geçtim öz kârımdan, Lâkin vefasız çıktı, bıraktı beni yarsız.
          
          Eflâke yükselirken feryadı bu sinemin,
          yıkıldı bend-i bendi o en mukaddes yemin.
          
          Gözden süzülen katre, çölümde bir fırtına; Hicran ki toprağımdır, ben o viran iklimin.
          
          Lisanım lal kesildi, kelam usandı benden,
          Ruhum firağa mahkûm, vazgeçti artık tenden.
          
          Bir hüsn-ü hat misali çizdiğin o ilk yara,
          kazındı mermerime, silinmez bu bedenden.
          
          Ne ümit kaldı gayrı, ne de vuslat sevdası,
          bitti bu ömrün artık o gürültülü davası.
          
          Söndü içimdeki har, geriye bir kül kaldı;
          Demek ki aşk dediğin, bir piranın rüyası...
          
          

Herkes bir şey getirdi sana, ben yalnızlığımı getirdim. Onlar seni kalabalıklaştırırken, ben seni eksilttim.
          
          Çünkü bilirim; çoğalan şey ucuzlar, ve en çok azaldığın yerde kendini bulur insan.
          Seni sevmek, sana "sen" demeden
          sessizce yanından geçmektir.
          
          Anlarsan bir tek sen anlarsın,
          anlamazsan... zaten ben hiç söylememişimdir. Gelenler seni sen yapmaya geldi, bense sendeki seni eksiltmeye...
          
          Oysa en kalabalık olduğun an,
          en çok kimsesiz kaldığın andı.
          Bir kelimeye kaç anlam sığar bilemezsin,
          bilmeyişin,söylenmemiş sözlerimin karşılığıdır.
          
          Şimdi bir kelime daha eksiltsen benden,
          tam da orada birleşecek iki ayrı yalnızlık.
          Adını koysam büyüsü bozulur,
          adını koymasam ben yarım kalırım.
          
          Sen en çok,sana gelmediğim zamanlarda
          benimle kalıyorsun.

Merhaba kitabıma göz atarmısın rica etsem . Oy ve yorumlarını bekliyorum daha yeni yazmaya başladım ve gerçekten desteğe ihtiyacım var

          
          Bir fısıltı gibi düşer geceye,
          İsminin harfleri dolaşır dilde.
          Zaman bir saniye, mekân bilmece,
          Aklım sende kalır, ruhum sürgünde.
          
          Mesafe dediğin haritada çizgi,
          Kalbe söz geçmiyor, dinlemez engel.
          Eski bir şarkıda saklı o ezgi,
          
          Rüzgâr her esişte "dön gel" der, dön gel.
          Gözlerin gelir de oturur karşıma,
          Dokunsam kaybolur gümüş bir duman.
          
          Aşkın yükü ağır, bindi omuzuma,
          Özlemin adıdır durmayan zaman.
          Bir çay demlerim, iki bardak koyarım,
          
          Biri hep soğur, sensizliğe adanmış.
          Ben her gece seni sende ararım,
          Meğer her anım seninle dolup taşmış.

Gecenin en kuytu, en sessiz yerinde,
          Bir gölge büyür, yüklenir aynalara.
          Gözlerin değdiği o kutsal yeminler,
          Bırakır yerini derin bir yaraya.
          
          Bir sadakat masalıydı dudaklarda duran,
          İnanılan ne varsa bir nefeste yalan.
          Ardında sadece kırık bir cam bırakan,
          Bir gizli adımla başlar aldatmak.
          
          Güvendiğin dağlara kar yağışı değil bu,
          İçten içe çürüyen bir çınarın suçudur.
          En çok da kendine yabancılaşır insan,
          Çünkü en büyük yalan, kendine susuşudur.
          
          Geriye ne bir kelime kalır, ne bir özür,
          Zaman sessizce o ihaneti örer.
          Bir kere kırıldı mı kalpteki o ince sır,
          Giden dönse de, geride sadece bir enkaz görür.

6 gündür yoksun geri gel şiirlerini özledim şairim

Bir şarkı çalar uzaklarda, eski ve tanıdık,
          Sanki duvarlara sinmiş o kırık dökük çocukluk. Zaman pencereleri kapatır, perdeleri çeker sırayla,
          
          Biz hep aynı eşikte bekleriz, elimizde solan bir sayfayla. Gidenler heybesinde götürür mü sesini? Yoksa odalarda mı bırakır o son nefesini?
          
          Yarım kalmış her hikâye bir sızıdır derinden,bir çocuk ağlar içimizde, tutulmamış sözlerin kederinden.