ๅɐɯonɹ

سلام مهربونم؛
          ببخشید که پیام دادم،واقعا واقعا معذرت میخوام،من آیدی چنل تلگرام تون رو میخواستم،اما پیداش نمیکنم متأسفانه..بازم میگم ببخشید که پیام دادم،واقعا کسی نیستم که بخوام پیام بدم،عذر می‌خوام.(:

دلم تنگ شده :))))))
          هم برای خودت و هم برای داستان‌های قشنگت...
          مخصوصا بلایند‌من:((((((((
          امیدوارم حالت خوب باشه عزیزم

سلام بعد از دو ماه!
          حالتون خوبه رفقا؟
          اگه هم خوب نیستید، آرزو میکنم که به زودی خوب شید
          هرچند همه‌مون حق داریم برای این سوگ و اتفاقات عظیمی که رخ داده، وضعیت زندگیمون استاپ شده باشه
          امیدوارم حداقل کسایی که پیامم رو می‌خونن خوب باشن
          این مدت سخت گذشت ولی یکی از درس‌هایی که زندگی به ما ایرانی‌ها یاد داده، صبر بوده
          به واسطه‌ی همون تا اینجا تونستیم دوام بیاریم
          بد بود، سخت بود، غم‌ داشت و ترس هم بود 
          ولی میگذره، تموم می‌شه و ماِ جدیدی به وجود میاد
          اگه هرکس توی این مدت عزیزی از دست داده، از همین‌جا بهش تسلیت می‌گم
          نگرانتون بودم، همین
          مراقب خودتون باشید، دوستتون دارم
          

سلام لامور!
          
          حالت چطوره؟ آیا در سلامتی کامل به سر می‌بری؟چند روز پیش پیام‌هات رو در چنلت دیدم و به نظر می‌اومد که از خواننده‌هات ناراضی هستی. خب، الان دلم می‌خواد بهت چیزهایی رو بگم، هرچند که ممکنه عجیب به نظر برسم.
          
          من تو رو از زمان‌های خیلی دور می‌شناختم، وقتی که توی چنل TL فعالیت می‌کردی و Cousin رو می‌نوشتی. وقتی که از اون چنل رفتی، من تو رو گم کردم و تا مدت‌ها دنبالت می‌گشتم. اون موقع WWT تبدیل شده بود به یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های من. الان چه اتفاقی می‌افته؟ اون‌ها از هم جدا می‌شن؟ ته یونگ تغییر می‌کنه؟ و... مدت‌های زیادی گذشت و من تو رو به طور کامل فراموش کردم تا اینکه لینک WWT رو توی یک گپ معرفی فیکشن دیدم. اون لحظه احساس می‌کردم که خوش‌شانس‌ترین و خوشحال‌ترین آدم دنیام.
          
          لامور، تو برای من نماد یک نویسنده کامل هستی. قلم پخته و ایده‌های دوست‌داشتنی که غالباً به زندگی روزمره نزدیک هستن و خیلی راحت قابل لمس هستن.
          
          الان که دارم این متن رو می‌نویسم باید بگم که از بین آثار تو فقط WWT رو خوندم. مدت مدیدی هست که با یک سری مشکلات روانی دست و پنجه نرم می‌کنم و کوچک‌ترین تلنگری باعث می‌شه از لحاظ روانی فرو بپاشم. الان دیگه نمی‌تونم و نمی‌خوام که داستان‌هات رو بخونم چون مطمئنم هر کدوم از اون‌ها روزها ذهنم رو درگیر می‌کنن و با توجه به اینکه خیلی با نوشته‌هات احساس نزدیکی می‌کنم، می‌دونم که با کوچک‌ترین انگستی که می‌خونم روانم تا چند روز مختل می‌شه. به عنوان یه کنکوری، این بدترین اتفاقیه که می‌تونم تجربه کنم.
          
          نمی‌دونم کی می‌تونم دوباره نوشته‌ای از تو رو بخونم. آیا تا اون روز تو هستی؟ من تو رو به یاد میارم؟ نمی‌دونم. اما الان فقط خواستم این رو بهت بگم که اگه روزی خواستی بری آثار رو از همه جا پاک کنی و دیگه هیچ نشونی از خودت بذاری، بدون که یک نفر هست که همیشه عاشق تو و نوشته‌هات بوده و تو کسی هستی که قطعه‌ای ارزشمندی از پازل خاطرات نوجوانی‌ام رو داری.
          
          پس لطفاً اگه خواستی بری و همه این‌ها رو پشت سر بذاری، هیچ وقت فراموش نکن که فردی هست که تو و نوشته‌هات رو از صمیم قلب دوست داره و نوشته‌های تو همیشه اون رو در خیال‌های شیرینی که برای فرار از زندگی واقعی می‌ساخته، همراهی کرده.
          
          لامور عزیزم، زندگی خوبی در پیش داشته باشی.
          
          دوستدار تو،
          @