Ne deyecem sene, bu kitabı ilk oxuyan sensen deye sene demek istedim.
Bilirsen eger Metrodaki Kız'ı gelişdikden sonra yazsaydım menim ilk texting kitabım olmasaydı bambaşqa bir kitab olacaqdı. Her şeyi yüzeysel ilşemişem ve bu içimde qalıb menim. Eger bir gün kitab olaraq çıxarsam her şeyi deyişdirecem gerçeyi var. Her şey dediyim, meselen çox tez olmayacaq her şey bambaşqa olacaq. Mesel üçün, Sinemin uşaqlığını, yetimxanada geçirdiyi anları, bacısından ona nece miras qaldığı, Uğurun ailesinin nece öldüyü, anasının, atasının ona yaşatdıqlarının, ailesinin cinayete nece qurban getdiyini...o qeder ağır şekilde yazardım ve her şeyine diqqet ederdim ki. Eslinde o vaxtlarda bunu elemek istedim ama niyese olmadı bilmirem. Axırı onu bilirem ki, kitab istediyim kimi olmayıb heç bir zaman.
Bir kere aksiyon yoxdu kitabda, bu karakterin amacı nedi? Bunu yaxşı işlediyimi düşünmürem, çünkü yazarken ağlıma ilk Uğur geldi, Uğurun heyatı geldi, ağırlığı geldi. Yazanda ise Sinemin heyatı oturdu her şey meselen. Bu kitab sevdikleri terefinden sevilmeyen ancaq zamanı geldiğinden en böyük sevgini tadan insanlar üçün olacaq bir kitab idi. İndi yene yazsam, çox şey ekleyerem. Bir gün tezdenden yazacam. Çünkü xeyalımda ce beynimde hele hekayeleri bitmeyib. Hele men onlara son vermemişem her ne qeder final yazsını biz görsekde.
Bax indi geldi ağlıma, Uğurun atası ile ne qeder şey yaşadardım men, keçmişini açardım ama yox elemedim. Neyse, gelecek sefer çox anlamlı lşleyecem onları. Bir gün.