Bu cümleye nasıl başlayacağım hiç bilmiyorum. Sadece biliyorum ki çok acı veriyor bu bana. Ama sadece dört ay...
Dört ay her yerden her şeyden uzaklaşmam ve geleceğim için çalışmam lazım. Yemin ederim şu an hıçkıra hıçkıra ağlamak istiyorum. Kitap yazmak beni hayata bağlayan, beni yaşatan tek şey. Mesela hiç yalnız hissetmiyorum yazınca. Zayıf hissetmiyorum. Hayat daha çekilir oluyor. En azından bir nebze de olsa...
Hiç istemiyorum. Ama hayat işte çok acımasız. Ama geri döneceğim. Belki bunu çoğu kisi okumayacak bile ama bunu anlataca bileceğim birileri yok. Aslında olsa bile söylemiyorum..
Bu yüzden yine yazarak teselli buluyorum.
Bu dört ayda bekler misiniz bilmiyorum ama girerseniz bile sorun değil. Ben yine dönüp kaldığım yerden yazmaya devam edeceğim.
Gitmek istemiyorum veda etmek istemiyorum. Gerçi ilk defa yazmak iyi gelmiyor.
Neyse çok uzatmak istemiyorum. Allah'a emanet olun. Bazen çok zorlu sınavlar ile karşı karşıya gelebiliriz ama bunlara rağmen hayat devam ediyor. Onca zorlukla savaşıp hayatta kalmamız ve o sınavları geçmemiz lazım.
Hayat çiçek bahçesi değil biliyorum bir savaş alanı gibi ama ne olursa olsun bir yerlerde o çiçek bahçesi bizi bekliyor. Oraya varana kadar ne kadar yara alırsak alalım devam etmeliyiz çünkü devam etmezsek savaş kazanır. Ama devam edersek sonunda biz kazanırız.
Kitabımı okuduğunuz için teşekkür ederim. Buraya okuysanız bile teşekkür ederim. Beni beklerseniz de çok teşekkür ederim.
Döndüğümde hem bu hikayeye devam edeceğim, hem de yepyeni güzel hikayelerle döneceğim.
Görüşmek üzere. Umarım en kısa sürede...
⭐️
