Ben kelimelerle nefes alan biriyim.
Söyleyemediklerimi yazar, sustuklarımı satırlara bırakırım.
Konuşamadıklarım büyür içimde; yazınca sakinleşir.
Şiir, kalbimin en kırılgan hâli.
Kitap ise içimde yankılanan yalnızlığın yolu.
Baskının, şüphenin, direnişin arasında kaybolan insanları yazıyorum;
çünkü bazen en büyük isyan, hissetmeye devam etmektir.
Ve bazı insanlar bağırmadan da isyan eder.
Geceye yakınım.
Işık sönünce içim daha net görünür.
İnsanların sustuğu yerde, mısralar konuşur.
Karanlık beni korkutmaz; yol gösterir,
çünkü en gerçek cümleler orada doğar.
Burada okudukların bir kurgu değil sadece;
benim içimde kalanların kelimelere dönüşmüş hâli.
Okuyan, belki biraz kendini bulur.
Hoş geldin.
~Lûmira Giz~