Normalde ne özür dilemeyi ne de kendimi açıklamak zorunda hissetmeyi severim. Çok zaman geçti. Gerçi aylar geçti ama bu bir şeyi değiştirmez. Her halükarda çok zaman geçti. Kalbini kırdım özür dilerim. Derdini bilmiyordum. Ve ayrıca o zamanlar kendimi daha yeni yeni keşfediyordum, insanları yeni yeni keşfediyordum. Hatta neredeyse hiç keşfetmemiştim şimdi fark ediyorum. Acımasız bir laf ettim. Ne dediğimi hatırlamıyorum ama anımsıyorum. "Yine neye dertlendiniz, yeter artık be" gibi bir şey demiştim. Sert bir cümleydi. Ben kâh vakitler fark etmeden insanların hayatına müdahale ediyordum. Şöyle: Biri bana derdini anlatır, ben onu anladığımı sanırım ama aklımda kalan yarım yamalak birkaç şeydir sadece. Buna göre o kişiye tavsiyeler veririm yardımcı olmak isterim. Bazen kişinin kararlarının yanlış olduğunu söyler yüzüne vururum.
Sana o cümleyi kurarken olayın gerçeğini aslında hiç bilmediğimi fark etmemişim. İnsanlara hep yarım yamalak bilgilerle yardımcı olmayı denedim, destek çıkmayı denedim. Zannımca ben onları daha çok yaraladım. Ki insanları iyileştiremem zaten. Ne bir şifacıyım ne bir doktorum ne de bir psikoloğum. Ki zaten alanım da bu değil. Öyle düşünerek büyük hata ettim. Vicdan azabından mahvoldum. Keşke demeseydim. Umarım bu yazdığımı görürsün. Tek dileğim var güzel hatırlanmak. Sende beni güzel hatırla.
