Herkes delirmiş Carmia, herkes delirmiş!
Manasızlığı iyilikle süslemişler ve buna hayat demişler
Nefes almayı ömre sığdırmışlar ve buna hayat demişler
Şiir yazmayı ruha adamışlar ve buna sanat demişler
Ah Carmia! Ah.
İnsanlar iyice delirmiş
Arayışa mana demişler
Her şeyi unutmuşlar Carmia,
Seni unutmuşlar, siyah saçlarını unutmuşlar, gözlerinin yaşını unutmuşlar
Bu unutuşa ise alışmak demişler
Ya da ben mi delirdim Carmia...
Ben alışamıyorum
Ben nefes alamıyorum
Ben yazamıyorum Carmia,
Saçların ilhamımı da alıp götürdü bedbaht diyarlara.
Sanırım ben kayboldum Carmia.
Sahi Carmia, seni kim yarattı?