Number of reads in my story isn't matter to me anymore. Gusto ko nalang mag sulat dahil wala lang, gusto ko lang. It makes me happy kasi nakakabuo ako ng idea paunti-unti, habang tumatagal, narerealize ko na baka writing isn't really my passion, hobby nalang sya. Kasi sa totoo lang, like Ate Jonah said, I realized na gusto ko nalang I-express yung sarili ko when it comes to writing stories, kahit walang readers okay na ko, as long as lahat ng ideas, thoughts, experiences ko isusulat ko nalang. Baka hindi naman talaga destined na maging kilala akong author, hindi naman talaga bagay sakin mag publish ng sarili kong libro, like that.
Pero thankful parin ako sa small amount of reads and followers ko sa wattpad. Kayo talaga napapasaya sakin, tsaka sa suporta nyo kahit onti lang kayo but sobrang grateful ako sainyo. Especially kay Ate Angel, sya talaga yung Isa sa mga nagpapalakas ng loob ko na magpatuloy pa, thank you ate.
Dream high, co-wattpaders, naniniwala ako na someday kayo naman yung makikilala ng marami. Dadating rin yung araw na mangyayari lahat ng pangarap nyo, never give up and hardwork is the hey, loves.
Yung lang hehe, love you, Maeilies.
-Maeily