Kötü olduğumun farkında değil kimse. Bende iyiyim diyip geçiştiriyorum işte. Nefes almak zor gelir mi diyorum kendi kendime, geliyormuş işte. Ağlayamıyorum da artık. akmıyor yaşlar gözümden. Sanki göz pınarlarım kurudu. Ağlasam rahatlarım belki biraz ama yok. Tek yaptığım şey boş boş duvar izlemek. Çok dengesiz bir sinirim var şu aralar. Herkese her an sinirlenip bağırıp çağırabiliyorum. Göğüs kafesimi yırtıp açasım ve kalbimi söküp atasım var oradan. Geçmeyen ızdırap yapmışlar. Gitgide kötü oluyorum. Farkındayım. Uyumadan geçirdiğim günlere rağmen uykum gelmiyor. Yatağa yapışmak istiyorum. Kafamda senaryolar kuruyorum ve korkuyorum. Kimden mi? Kendimden. Bazen sanki kendimi tutamıyormuşum gibi hissediyorum. Bedenim kontrolümden çıkmış gibi.. Birkaç saniyelik bir şey, evet. Ama yine de hoş hissettirmiyor. Günlük ihtiyaçlarımı karşılamak bile çok zor. Göz altlarım berbat görünüyor. Sanki ben öyle değilmişim gibi konuşuyorum, ne güzel.İyi değilim işte. Bu kadar yani. Ne fazlası ne azı.