Hayatımızı mahvettiğimiz dünyanın birer parçacıklarıyız. Özellikle de başkaları uğruna. Kendimden bu yüzden o kadar çok nefret ediyorum ki. Benden daha çok seven insanlardan kaçmaktan başka çarem yokmuş gibiyim. Asla haketmiyormuşçasına öfkeliyim.
Eski zamanlardı. Ne güzeldi bura da geçirdiğim anılar. Şimdi tahta da tebeşirle silik silik yazılmış yazılar gibi. Özledim ama eski ben değilim. Çok değiştim. Ne kadar değişimden haz etmiyor olsam da.