MikrofonaKonus
bilmiyorum demeyeceğim bu sefer. bildiği şeylerden ihaneti tadınca insan, unuturmuş. en çok kendini, zamanla, yanarcasına. uzun zamandır unuttum beni. şimdi gelmiş beni sevmeyi unut diyorsun. zaten ben neleri unutamadım. öyle bir özlüyorum ki seni, çölde bir damla suya muhtaçmışım gibi. tabii sen bilmezsin, hiç bilmedin. ne garip, karşındakinin de sana aynı değeri ve sevgiyi verdiğini sanmak. ne muhtaç bir arayıştır o. sonunda yine kendine yanılır insan.
anlamıyorum.
MikrofonaKonus
anlamıyorum.
kardelenler her zaman bu kadar güzel miydi? neden bu kadar yakıyor içimi? nedenlerim bitmiyor.. sorularım cevapsız.
özledim demek istiyorum yeniden ama bu sefer en çok kendimi. gülüşümü, düşlerimi, kendimi huzurla hissedişimi. kayıbım kendimde, bulmaya cesaretim yok. çekilmiş kabuğuma, yaşamayı dilediğim güzel günlerin hayalini kuruyorum. korkak atıyorum adımlarımı. yeni yürümeye başlayan bebekler gibi. tek farkım, ben hâlâ yürüyemedim. o kadar çok düştüm ki, dizlerimin kanaması durmadı. izlerini taşıyorum her adımda. üstüne yenileri geliyor.. yeniden.
biliyorum.
•
Reply