Bir evin neşesi değişiyordu. Bir annenin sesi eksiliyordu. Bazı alışkanlıklar anlamsızlaşıyordu. Ve en kötüsü de şuydu; hayat, sanki hiçbir şey olmamış gibi devam ediyordu. Güneş yine doğuyor, insanlar yine gülüyor, sokaklar yine kalabalık oluyordu. Ama bir mezar taşının başında zaman hâlâ aynı yerde durmuş gibi hissediliyordu.