Herkese selam,
Nasılsınız? Umarım iyisinizdir. Beni soracak olursanız (zaten sordunuz, biliyorum, teşekkür ederim) yeni yıla girdiğimizde işlerin böyle olacağını bilmiyordum: Yani yeni yılın bana gireceğini. Şaka bir yana, sadece üç ay geçti ama başıma gelenlerin haddi hesabı yok. Ne buraya ne de herhangi bir sosyal platforma uğradım bu süreçte. Uğrayamadım. Bırakın elime telefon almayı, ağzımı açıp iki kelimeyi bir araya getirecek gücü bile bulamadım. Şimdi mesajlarınızı görmek bir nebze de olsa yüzümü güldürdü. Teşekkür ederim.
Buraya dönme, bugün bölüm yükleme gibi bir planım yoktu. Ancak her şeye rağmen aklımın gerisinde bir ses suçluluk duygusuyla beni kemirip durdu. En azından birinci kısmı yayınlayıp bitirmeyi, hikayeyi ilk günden beri takip edenlerinize borç bildim. Bu yüzden kendimi burada buldum.
[Amk wattpadi on altıncı bölümü sildiği için apar topar tekrar yüklemek zorunda kaldım, ben bunu okumamış mıydım diye kafanız karışabilir. On yedinci bölüm de yayında. Kalan üç bölümle birinci kısım bitecek. İkinci kısımın kaderi ise belirsiz.]
Şimdilik size bu mesajı bırakıp kaçıyorum. Kendinize iyi bakın.
