Kapag nalulungkot talaga ako, binabalik-balikan ko ang kwento nina Aiden at Jewel at binabasa ang mga comments ng mga readers ko. Kakatawa rin kasi. Hanggang ngayon napapatanong ako sa sarili ko kung paano ko nagawang isulat yung kwentong The Accidental Bride, lalo na yung character ni Jewel. Parang nilaro lang eh pero sobrang funny niya, kahit ako mismo natatawa sa kanya. Ano kaya pinagdadaanan ko nung mga panahon na sinusulat ko siya? Kaka-miss yung version ko as a writer nung era ni Jewel. Nandito pa kaya siya somewhere within me? Eme. Nag-emote lang. Pagbigyan niyo na, paminsan-minsan lang naman