"Huzur, sessizce sevmek olabilirdi... Ama insan işte! Bir bilinci var ve konuşması gerekiyor. Sevmek, böylece cehenneme dönüşüyor.

Söylediklerim kadarını biliyorsun, birde hissetdiklerimi bilsen...

Anlamasan da olur. Kimse anlamasa da olur. Gerçek hürriyyet budur. Ben anlıyorum. Anlatamasam da olur...
                        
Istırap ve acı çekme, geniş bir akla ve derin duyğulara sahip olan insanlar için bir mecburiyyettir...

Kimseyle ağlayamadığımı fark ettiğimde içime ağlamayı öğrendim. Ama sonra içim beni parçalamaya başladı. Yaşarken ölmek buydu belki de.