Niran294

Ölü balık yeni bölüm yayınlandı keyifli okumalar dilerim. (Bölümü sile bilirim)

Semedegilim01

Ölü balığa bölüm gelecek mii. Gerçekten kitaba gelen olumsuz yorumları umursama lütfen. Kitabı çok sevenler olarak tüm bölümleri okuyacsğız ve kesinlikle beğeneceğimizden de eminimm. Umarım yazmaya devam edersin çünkü bu işte muhteşemsin. Daha fazla ne diyebilirim bilmiyorum ama her zaman destekçinim. Sadece kitaba bile değil içinden ne geliyorsa yazsan onu da kesinlikle okuyacağım. Duyguları çok güzel aktarıyorsun ve bu o kadar hoşuma gidiyor ki. Ama muhteşem olduğunu bil lütfen.

Niran294

Selam.
          
          Nasılım, gerçekten bilmiyorum. İçimde tarif edemediğim bir boşluk var. Ama bildiğim tek şey, yazmaya devam edeceğim. Kitap hemen bitecek bir şey değil, zamana ihtiyacı var. Tıpkı benim gibi.
          
          Bugün bir yıllık bir arkadaşlığımı sessizce bitirdim. Ona haber vermeden, her yerden engelledim. Belki sert bir karar gibi duruyor ama benim için en kolayı buydu. Çünkü bazen şüphe, insanın gördüğü tek gerçeğe dönüşüyor.
          Şunu fark ettim: Hayatında seni hafifleten insanlar olmalı, ağırlaştıran değil. Kendini yük gibi hissettiren, omuzlarına taş bağlayan herkesi geride bırakmak gerekiyor. Yoksa insan yürüyemiyor.

xmeyyss

@ ALLEN-2  İnan seni çok iyi anlıyorum geçen yılın sonunda dört yıllık bir arkadaşlığımı bitirdim ve kendime ne kadar itiraf etmek istemesem de onu çok özlüyorum hayatımızdan sayısız insan geçecek ve o da onlardan biriydi bende çok iz bıraktı ama bitmesi gerekiyordu ve bitti bazen böyle olur kendin için en iyisini yine kendin bilirsin o yüzden sadece kendini dinle o boşluk inanıyorum ki bir gün çok güzel duygularla dolup taşacak
• Reply

Niran294

Hayatıma dönüp baktığımda, ne kadar gereksiz insanı içeri aldığımı fark ediyorum. Sanki kapımı kilitlemeyi unutmuşum da, içeri giren çıkan belli olmamış. Şimdi geriye sadece şu cümle kalıyor: Keşke hiç tanışmasaydım. Kurduğum dostluklar meğer kartondanmış; rüzgâr esti mi dağılan, yağmur görünce eriyen cinsten. Onlara ayırdığım vakit yüzünden, kendime en sadık olan şeyi, yazmayı, bir kenara itmişim. Kalemim susmuş, ben susturmuşum.
          
          Sonra geçmişten biri çıkageldi. Eski sevgilim. Hiç utanmadan, hiç tereddüt etmeden, "En yakın kız arkadaşını seviyorum" dedi. Bunu bana söyleyip, bir de anlayış bekledi. Kelimelerin bu kadar kirli kullanılabildiğini o an anladım. Daha acısı, o "en yakın"  dediğim insanla sanal bir oyunda tanışmıştım. Oyunu seviyordum, belki bu yüzden güvenmiştim. Kıza gerçeği söyledim. "Öyle bir şey olmaz" dedi. Başkasını sevdiğini söyledi. Ama yine de onunla arkadaş kalmaya devam etti. Bazı bağlar kopmaz; çünkü kopması gereken yerden değil, yanlış yerden bağlanmıştır.
          
          Şimdi her şeyden uzaklaşmak istiyorum. Bir zamanlar sığındığım oyuna bile tahammül edemiyorum. Ekranı açmak midemi bulandırıyor. Yazmaya oturuyorum, kelimeler gelmiyor. Gelmeyince kendime kızıyorum. Her şeyi mahvettiğimi düşünüyorum. Sanki dokunduğum her şey çürüyor, sanki ben var olduğum yerde eksiltiyorum.
          
          Yorgunum. Kırgınım. İçimde sürekli yankılanan bir boşluk var. Öyle bir boşluk ki, bazen "bitse de fark etmez"  noktasına sürüklüyor insanı. Hayat, omzumda taşımak zorunda kaldığım bir yük gibi. Bıraksam ne değişir diye düşündüğüm anlar oluyor. Ve bu düşüncenin kendisi bile beni daha da yalnızlaştırıyor.

F1n2d3

@ ALLEN-2  Hayata her zaman böyle bir zamana ve boşluğa düştüğümüz bir an çıkagelir . Ama şöyle birşey var ki ordan çıkmak bile bizim elimizde olan birşey şuan her şeyi bırakmak hiçbir şey yapmamak istiyorsun bu da senin en büyük hakkın . Peki bunu neden sen yapıyorsun suçlu olan senmisin ki ya da neye göre suçlu sensin . Ben hayatıma hep bu sözümle devam ederim "  Kimsenin doğrusu benim doğrum değil ama benim doğrumda kimsenin doğrusu değil nasıl ben onların doğrusuna karışmıyorsam kimsede benim doğruma karışmaz " Yani sana demem o ki kimse için değerli zamanından ,mutluluğundan çalma neyin ne zaman olacağını ne zaman öleceğimiz  belli değil . Bu zamana kadar hayatında istediğin herşeyi yap bu  senin elinde çünkü bu hayat sana bir kez veriliyor ve bunun da değerini bil .
• Reply

yldzatutunamayanlar

@ ALLEN-2  Hepimiz bazen insanlara gereğinden fazla bağlılık duyuyoruz ve bu yüzden kendimizi unutuyoruz aslında. Her şeyden uzaklaşma isteği de bunun içindir, biraz kendine dön diyedir. O zaman yalnızlık daha anlamlı gelmeye başlıyor zaten. 
            
            Beklentiler, gereğinden fazla olunca ağırlık yapıyorlar. Düşsen seni sırtına almayacak insanlardan fazlasını beklemek bahis oynamaktan farksız çünkü. Parayı yatırıyorsun ama kazanıp kazanmamak sana bağlı değil işte. Sonuç ne olursa olsun sen yıpranıyorsun.
            
            Hayat değil, insanlar yük olmuş sana. Sen etrafındakilerden ibaret bir insan değilsin oysa. Hayatını onlarla kısıtlaman kendine bencillik. İnsanları taşımayı bırak, onları hayatın gibi görmeyi bırak. Hepsi birer öğreti o kadar. Onları hayat diye bilip yük almayı bırak ki, kendine yerin olsun. Önce sen kendine yer açacaksın ki, sonra insanlar sana yer açsın. Derler ya, sen kendini sevmezsen bir başkası neden sevsin? 
            
            Sen hayatında kendine yer vermezsen, bir başkası sana hayatında neden yer versin? 
             İnsanlar kendini önemseyen insanları daha çok dikkate alıyorlar.  Sınırlarını korumayan insanların her alanı işgal edilir. Bu yüzden sen sınırlarını çizersin, sınırın ötesine geçmek isteyen olursa çabalaması gerektiğini bilir.  
            
            Sen kendine kaldığında ve kendini koruduğunda hayatını, sınırlarının ötesini, işgal edemeyecekler. İstedikleri gibi girip çıkamayacaklar, seni değersizleştiremeyecekler. Çabalamak zorunda kalacaklar. Sınırların önemi bu yüzden. 
            
            Biraz yalnız kal ki, sınırlarını belirle, kendini çiz. Yalnızlık senin kendine kalışın olsun. Bırak git, bırak gitsinler. Yıprandığın yerden sen dikiş tutarsın. Yazmak istiyorsan önce kendine yazarsın.
• Reply