Marność nad marnościami a w marności tej,jeszcze większa marność zwiastująca,zaledwie jej początek.
Tylko jeden zalążek niemożności i utrapienia,w tym wielkim padole znoju i cierpienia.
Jedynie stadium,które wydawać by się mogło tak blisko końca.
To jest marność nad marnościami a w marności tej będziemy tkwić,my sami.
Ta głęboka niedola,trwająca dni,tygodnie,lata,niemalże pokolenia.
Ludzka marność w tym dnie,nie wiedząc nawet czy samo dno,jest już za nami.
Każde słońce i księżyc,takie same,z każdym rokiem,liście blaknące,coraz bardziej.
Człowiek natomiast inny a zarazem ten sam w tej jakże oczywistej,naturze.
Nasze naturalne,siedlisko,niezmienne w swych egzystencjalnych prawach,zaś prawda nadal była,jest i wciąż będzie taka sama.
Nie świat,zmarnowany .lecz człowiek,marnością tego świata