İçimde bir çöküş var, kimse fark etmiyor
Gülüyorum bazen, ama o bile rol gibi
Her gün biraz daha eksiliyorum
Ve kimse “iyi misin?” diye sormuyor bile
İnsanlar değişmedi diyorlar
Yalan
İnsanlar boşaldı, içleri çekildi
Geriye sadece kabuk kaldı
Eskiden bir bakış yetiyordu anlamaya
Şimdi bin kelime yetmiyor
Herkes konuşuyor, bağırıyor, paylaşıyor
Ama kimse kimsenin içinde değil
2017…
Bir yıl değil, bir sığınaktı
Şimdi hatırladıkça canım acıyor
Çünkü geri dönmeyecek
Bu çağ insanı yutuyor
Sessiz sessiz, azar azar
Ve en kötüsü de ne biliyor musun?
Kimse kurtulmak istemiyor
Ben yoruldum
İnsanlardan, sahte hislerden, bu plastik dünyadan
Ama kaçacak yer yok
Çünkü dünya küçüldü, insan daraldı
Ve ben…
Kendi içimde bile yabancıyım artık