Kilka słów o mojej książce.
Nie lubię pisać o sobie, więc będę pisać o książce. Nie ukrywam, że wzoruję się na „Rodzinie Monet;, ale moja wersja jest odmienna. Rzadko kiedy w literaturze odnajduję  ciekawe bohaterki. Są tam albo piękne, lecz skromne i uległe panienki typu Esmeralda z „Katedry Marii Panny", Oleńka z „Potopu";, Ligia z „Quo Vadis"; czy Ewa z „Dziejów grzechu" albo kobiety totalnie złe jak Balladyna czy Lady Mackbet.  Zdarza się kilka „fajnych"; dziewczyn jak Justyna Orzelska z  „Nad Niemnem"; czy Jane Eyre z książki Charlotte Brontë, ale i one posiadają często sporo stereotypowo przypisywanych kobietom cech. Co prawda podoba mi się ich praktyczne podejście do życia i brak zgody na „bycie tą trzecią", ale brakuje mi u nich pewnego „pazura"; i poczucia humoru. 
Przy okazji widzę, że w niektórych, współczesnych, książkach  jest lansowana teoria jakoby męska zdrada dzieliła się na tę „fizyczną" i „emocjonalną". Co za bełkot. Parafrazując klasyka „nie ma czegoś takiego jak zdrada fizyczna i emocjonalna, zdrada jest tylko jedna (...) pierwsza i ostatnia". Tak przynajmniej powinno to wyglądać dla większości kobiet i mężczyzn kiedy padają ofiarami niewierności.  Inne podejście to dorabianie ideologii do czyjegoś podłego zachowania i tyle. 
Chcę napisać więcej, ale ilość znaków nie pozwala, więc trochę słów o mojej Hilary. To osoba  bardzo pragmatyczna. Wychowywana w biedzie potrafi odnaleźć się w bogactwie, ale podchodzi do finansów czysto utylitarnie. Interesuje się literaturą, filmem i potrafi cytować z pamięci fragmenty książek ulubionych pisarzy. Dzięki braciom odkrywa swój inny talent, ale tego wam nie zdradzę. Odkrywa też miłość, ale tego się pewnie domyślacie. 
Bywa irytująca i zabawna, ale także głupia i zazdrosna. Nie potyka się o wszystko jak bohaterki wielu romansów i ma swoje zdanie na wiele tematów, choć niekoniecznie bywa ono słuszne. Potrafi być egoistyczna i nieczuła. Jest moim „literackim dzieckiem" i mam nadzieję, że się wam spodoba.