‎

•Ame con esperanza,perdi con verdad.

•Bana acıyor muydu? Hayır,acısa sarılırdı, biliyordum.

•Çünkü Minel,Korel’i hep yarı yolda bırakırdı.

•Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı,gene aynı şekilde,fakat her şeyden habersiz, yaşayıp gidecektim.Sen bana,dünyada başka türlü bir hayatın da mevcut olduğunu,benim de bir ruhum bulunduğunu öğrettin.

•Ah Maria,niçin seninle bir pencere kenarında oturup konuşamıyoruz? Niçin rüzgarlı sonbahar akşamlarında,sessizce yan yana yürüyerek ruhlarımızın konuştuğunu dinlemiyoruz? Niçin yanımda değilsin?

•İnsanlara kızmama imkan yoktu,çünkü insanların en kıymetlisi,en sevgilisi bana en büyük kötülüğü etmişti;diğerlerinden başka bir şey beklenebilir miydi? İnsanları sevmeme ve onlara tekrar yaklaşmama imkan yoktu;çünkü en inandığım,en güvendiğim insanda aldanmıştım.
            Başkalarına emniyet edebilir miyim?

•Şöyle düşün.Bu dünyada sen ve ben varız,bir de diğer gereksiz detaylar.

•Bir tarafa dünyayı koymuşlar,diğer tarafta sen varsın.Ve sen her şeyden daha baskın çıkmayı başarıyorsun.

•“Senin için ölürüm bile” demişti. “Bu ne 
            ki?” Ölmüştü.Gerçekten,benim için ölmüştü.  

•Bazı insanlar böyle yaşar diye değil,biz nasıl istiyorsak öyle yaşayalım diye.

•Ben seni sana sevdirmiştim.Nasıl düşman ettiler seni sana bu kadar?
            

•Öyle seviyorum ki seni,sen yokken kendime bile yer yoktu içimde.