Te moje opowiadania są takie mdłe, to wszystko boli, nie, wykręca mi kiszki 
na samą myśl, że mam to opublikować. Samo pisanie w sobie miażdży mię 
i molestuje, ale mimo wewnętrznego wylewu pragnę pisać.

   Choć czasem to takie trudne, gapienie się w pustą kartkę, znajomi komentują tylko prychnięciem i cichym słodkim uśmieszkiem. Ale nie potrafię przestać, usiąść dla samego gapienia się w kartkę. Troszkę mię to kręci.