Het is herfst. Eindelijk.
De lucht ruikt naar regen en natte bladeren, en ik zweer dat er niets beter bestaat dan dat eerste moment waarop je jezelf kan nestelen met een dekentje en de wereld even buitensluit. Alles lijkt wat trager te gaan, alsof de dagen zelf ook proberen te genieten van de mooie oranje tinten die overal verschijnen.
Misschien is dat ook waarom ik nu weer iets nieuws heb geschreven en online gezet. Terwijl Olivia probeert te bekomen bij haar warme openhaard , ik zie haar bijna zitten, met dat zachte licht dat tegen de muren danst, komt het beeld vanzelf: zittend met een grote mok warme chocomelk in de raarste kerstbeker ooit. Het soort beker waarvan je denkt: “waarom heb ik dit ding gekocht?”
En dan… natuurlijk. Een onverwachte bezoeker. Want net wanneer je denkt dat er even rust komt, klopt er iemand (of iets) aan, en verandert de hele sfeer.
Oh, en trouwens voor wie liever in het Engels leest: het eerste hoofdstuk van de Engelse versie staat ook weer online.