Mahperi

canım bir devir bitiyor hissediyor musun 

yaralarıma yıldızlar çizilmedi hiç 

Yazdıklarımın konusu sendin, öyle ya, senin göğüsüne yaslanıp yakınamayacaklarımdan yakınıyordum orada yalnızca. Kasıtlı olarak uzatılmış bir vedaydı bu sana.

Ne ölüm, ne de hayat. Hiç biri kovalamıyor artık beni rüyalarımda. Hiçbirinin eli bana değmiyor. Çünkü ellerim ceplerimde hiç olmadıkları kadar. Varlığıma nedensizlikten delirdim ben. Hiçbir nedeni kendime yakıştıramadığımdan. Hepsini giydim. Hiçbiri olmadı. Hepsi dar geldi. İnansaydım herhangi birine,uğruna gerekirse dünyayı kan gölüne çevirirdim. Okyanuslar kırmızı olurdu. Pıhtılaşmış kanlardan siyah dağlar yükselirdi. Ama inanamadım. Bir türlü inanamadım…

Sen öldün ve şimdi adının yazdığı yerlerde görmezden gelemeyeceğim kadar boşluk var. Sen gittin ve ben her cümlesi yarım kalmış bir roman gibi, asla tamamlanmamış bir şiirin son kıtası gibi kaldım. Dağıldım.

Eksikliklerle doluydu bu kalbim 

İncir reçeli sendin

Hayatımı ve varlığımı, varlığına iliklemek için yanıp tutuştuğum bu adamdan bir düğme boşluğu kadar dahi kopmaya hazır değilim.

Öyle ki ne olursa olsun kopmuyor. Bir yay gibi gevşiyor, kopacak kadar açılıyor ama yinede kopmuyor. İçimde yorgun düştüğüm bir savaştı o ne kazandığım ne kaybettiğim.

O kadar çok canım yandı ki dizlerimde pul pul kavlamış pembe deriler ve açık kırmızı yaralar hala taze. Yinede kendime baktığım zaman olabileceği kadar güzel bir yüz görüyorum