I














 Yaşam akan bir nehir gibi önünde ne kadar engel varsa takılıp kalsa da ilerliyor durmadan öylece akıp gidiyor onca göz yaşı, sevinç, hüzün..
Durmuyor sanki bütün öfkesini kendisi ile birlikte savuruyor ordan buraya onunla ilerleyen içindeki onca şeye rağmen bıkmadan usanmadan akıyor.
Dışardan bakıldığında dup duru oysaki içindeki çöpü kimse görmez şırıl şırıl akarken sesini duyan huzur verici sanır kimse bilmez sesindeki feryadı.
İzlediği yolu ne zorluklarla aşıp geldiğini kimse bilmez kimine hayat,kimine ölüm olur nehir işte yaptığı onca şeyi kimse bilmez zamanla yok olup gider.
Tıpkı bizler gibi..