Od zawsze kochałam pisać! Było to swego czasu moje wielkie marzenie. Mój dziadek, którego bardzo kochałam mnie do tego zachęcał, ale po jego śmierci w 2020 roku zrezygnowałam z pisania i malowania, ponieważ za bardzo bolało  mnie myślenie i robienie tego bez mojego ukochanego feedbacku. Ale ktoś pomógł mi do tego wrócić i bardzo mu za to dziękuje, ponieważ on otworzył we mnie drzwi, które były od jakiegoś czasu zamknięte na klucz, on nauczył mnie nie nowo kochać, mimo tego, że nie wiedział o tym. To właśnie jego historię chciałbym Wam przedstawić. Zapraszam do przeczytania mojej wersji historii Sergiusza i mojej w formie listu!
*Ta historia nie jest normalna i jest też przez mnie podkoloryzowana * jednak, imiona bohaterów są prawdziwe