„Nie jestem stworzona do tego, żeby pisać wiersze. Ja jestem stworzona do dawania duszy i życia różnym postaciom, do tworzenia ich niesamowitych historii, które mimo nieraz tragicznego rozpoczęcia jakimś cudem kończą się szczęśliwie, do przeplatania mojego własnego życia z rzeczywistością świata przedstawionego, do łączenia w pary postaci, które zostają ze sobą na długie lata, a potem książka zawsze sprawia że się pobierają, jestem stworzona do pisania scenariuszy, które kiedyś, kiedy będę tylko mogła, wydam i jakaś dziewczyna, taka sama nastolatka jak ja, z ogromną miłością do teatru, znajdująca w nim ukojenie dla ciała i dla duszy, dla siebie i innych, będzie mogła je odegrać i być z siebie dumna. Ja nie muszę pisać wierszy, żeby nazywać się poetką. Ja chcę po prostu leczyć ludzi tym, co napiszę, a może leczyć nawet samą siebie."

(Te słowa pewnego dnia napisałam przyjacielowi)