කියන්න බැරි වෙච්ච පොඩි කතාවක් කියන්න ආවෙ...
Fb එකේ පෝස්ට් එකක් දැකලා මට මතක් වුණා ඉස්සරම පුංචි කාලෙ, මගේ අම්මගෙ අවදානෙ මගෙන් අහකට ගන්න හදපු, ඒකට මං නොසෑහෙන්න ඉරිසියා කරපු පොඩි කෙල්ලෙක්...
2007 නැත්තං අටේ විතර..එයා මගෙ නෑයෙක්ගෙ දුවෙක්...අපි ආදරේට කිව්වෙ බෝලෙ කියලා,මං එයාගෙ ඇත්ත නම දන්නෙ නෑ අදටත්...එයා හරි ලස්සනයි..හුරතල් බෝලයක් වගේ...එයාගෙ අම්මා රට...එයාව බලා ගන්න හිටපු අක්කා ඇතුලු හැමෝම කලේ කෙල්ලට ගහලා බැනලා හිරිහැර කරපු එක...මට මතකයි දවසක් වැදුන පාරට කෙල්ලව බිම දිගේ විසි වුණා.. තව දවසක ගමනක් යන්න ලෑස්ති වෙලා තෙත ඇඳුම අන්දවලා වේලෙන්න කියලා එයාව ගිනි අව්වෙ හිටවලා තිව්වා...එයාට ආදරේ කරේ මගෙ අම්මා විතරක් නිසාදෝ එයා තිස්සෙම අම්මගෙ පස්සෙන් ඇවිද්දා...එයාව අපේ ගෙදර ගෙනියන්න කිය කිය...මං අවුරුදු හයක පොඩි ඇටයෙක් නිසා හරි නැත්තං එච්චරක් කල් අම්මව තනියම අයිති කරං හිටපු නිසා හරි මං හරි ඉරිසියාකාර වුණා..මං එයාට රිදෙව්වෙ නැති වුණත් මං හිටියෙ හිත රිද්දගෙන.....
පස්සෙ දවසක එක සැරේටම එයාව එයාගෙ අක්කා එක්කම මගේ ජීවිතෙන් අතුරුදහන් වුණා...ගිය අවුරුද්දෙ ලොකු අම්මලගෙ ගෙදර ගියාම, එයා ළමා නිවාසෙක කියලා ආරන්චි වුණත් යා ගන්න පුළුවන් කමක් තිබ්බෙ නෑ....
ඒත් අද මං එදා හිටපු තැන බෝලෙගෙ ලඟ හිටියා නම්, අම්මව අයිතිකර ගත්තට ඉරිසියා වෙන් නැති වෙයි...කාටත් වඩා මං එයාට ආදරේ වෙයි...එදා එයාව එක්ක නාවට තාමත් හිතේ කොනක ලොකු දුක් ගැනවිල්ලක් තියන නිසා,මේක මෙතන ලිව්වට තරහ නැති වෙයි කියලා හිතනවා....
❤️
