Sadecelenaa

          	
          	Zihnimdeki sesler çoğalıp üst üste bindiğinde, zaman bir anda çatladı sanki… Bir anının içine çekildim. Hava boğazımda düğümlendi; hem geçmişte, hem de şimdi aynı anda nefessiz kaldım.
          	
          	“İlacı zehirden farklı kılan ne biliyor musun?” dedi o tanıdık ses. Öyle tanıdıktı ki. Sanki yıllardır içimde yaşayan, acımı bileyen bir sesti.
          	
          	“Nedir?” diye soruyorum, anının içindeki o kırılgan halimle.
          	
          	Adam gözlerime bakıyor, merhametten uzak, soğuk bir netlikle cevap veriyor:
          	
          	“Dozudur.”
          	
          	O kelime içime bir taş gibi düşüyor. Nefesim kesiliyor, göğsüm daralıyor. Anılarım tıpkı karanlık bir su gibi yükselip boğazıma doluyor. Kaçacak yerim yok; kendi zihnimde kendi hatıramla boğuluyorum.
          	
          	Sonra o cümleyi söylüyor…
          	
          	“Bir ilaç şifa bile olsa, fazlası zehirdir Ateş gülü.”
          	
          	Gözlerimdeki yaşlar anında boşalıyor. İçimdeki benliğim çırpınıyor, titriyor, ağlıyor… Ama o susmuyor. Her kelimesi, içimde asla kapanmayacak bir yaranın üstüne yeniden basıyor.
          	
          	Ve sonra o yarayı hiç iyileşemeyecek hale getiriyor. 
          	
          	“Sen şifa olmayacak kadar zehirlisin.”
          	
          	
          	
          	
          	
          	
          	Yeni bölümden bir kesit bırakmak istedim. Sevgilerimle ❤️

Sadecelenaa

          
          Zihnimdeki sesler çoğalıp üst üste bindiğinde, zaman bir anda çatladı sanki… Bir anının içine çekildim. Hava boğazımda düğümlendi; hem geçmişte, hem de şimdi aynı anda nefessiz kaldım.
          
          “İlacı zehirden farklı kılan ne biliyor musun?” dedi o tanıdık ses. Öyle tanıdıktı ki. Sanki yıllardır içimde yaşayan, acımı bileyen bir sesti.
          
          “Nedir?” diye soruyorum, anının içindeki o kırılgan halimle.
          
          Adam gözlerime bakıyor, merhametten uzak, soğuk bir netlikle cevap veriyor:
          
          “Dozudur.”
          
          O kelime içime bir taş gibi düşüyor. Nefesim kesiliyor, göğsüm daralıyor. Anılarım tıpkı karanlık bir su gibi yükselip boğazıma doluyor. Kaçacak yerim yok; kendi zihnimde kendi hatıramla boğuluyorum.
          
          Sonra o cümleyi söylüyor…
          
          “Bir ilaç şifa bile olsa, fazlası zehirdir Ateş gülü.”
          
          Gözlerimdeki yaşlar anında boşalıyor. İçimdeki benliğim çırpınıyor, titriyor, ağlıyor… Ama o susmuyor. Her kelimesi, içimde asla kapanmayacak bir yaranın üstüne yeniden basıyor.
          
          Ve sonra o yarayı hiç iyileşemeyecek hale getiriyor. 
          
          “Sen şifa olmayacak kadar zehirlisin.”
          
          
          
          
          
          
          Yeni bölümden bir kesit bırakmak istedim. Sevgilerimle ❤️

kksl07

Yeni bölüm ne zaman gelecek?

kksl07

@ Sadecelenaa  teşekkür ederim 
Reply

Aynshsynevaaa

Özledim nerelerdesinn

Sadecelenaa

yaz istek atimm
Reply