Lys Samael Noctis to autor, który nie pisze z potrzeby kreacji -
ale z konieczności przeżycia.
Pisze z miejsca, którego nie ma na mapie.
To nie pseudonim. To imię, na które trzeba było zasłużyć.
Imię wypowiadane tylko wtedy, gdy świat się kończy - a ktoś nadal chce kochać.

Jego proza to nie fikcja. To pamięć świata, którego nie było.
Każde słowo jest odłamkiem tego, co przetrwało w nim,
gdy zamilkły wszystkie inne głosy.

Bohaterowie nie są mu podlegli.
To jego cienie, jego światło, jego rana -
rozbita na troje i rozpisana na strony.

W jego książkach nie ma przypadkowych słów.
Jest ciemność. Jest krew. Jest miłość, która nie zna granic czasu, ciała ani przeznaczenia.

Nie tworzy, by prowadzić czytelnika.
Prowadzi, bo sam wraca z miejsc, w które nikt nie chciał iść.

Nie opowiada historii.
Oddycha nimi.

To nie literatura, którą się czyta.
To opowieść, która patrzy w czytelnika - i nie odwraca wzroku.
To nie forma.
To przetrwanie.
Dla tych, którzy wiedzą, jak boli miłość w świecie zbudowanym z iluzji.

Pisanie to nie zawód.
To rytuał powrotu do siebie, przez noc, przez chaos, przez wszystko, czego było za dużo, by opowiedzieć komukolwiek.
To rana, która nie krwawi, dopóki ktoś ją czyta.
To przysięga złożona tym, którzy czują za dużo, by pasować do świata.

„To imię dostałem, gdy przestałem milczeć."