Salam,
Üzülərək bildirirəm ki, keçən ayın 23-də Samirə beyin ödəmi və infarkt komplikasiyalarından vəfat edib. Mart ayından bəri davam edən müalicə sonrası, infarkt keçirtdi və 9 günlük reanimasiya müalicəsində son nəfəsini verdi.
Hesabı silinməyəcək, amma bundan sonra istifadə olunmayacaq.
Ruhu şad olsun.
Əslində burdan getdiyin üçün o qədər də üzgün deyiləm çünki burdan qurtulmusan. Amma pis hissettiyim şeylərdən biri artıq danışmamağımız və eşitmədiyim səsin üçün darıxmağımdı. Getdiyin yerdə hüzurlusandır deyə düşünürəm, ora bu qədər çirkli insanlarla dolu deyildir. Məndə gəlmək üçün səbirsizlənirəm bəlkə qarşılaşarıq həm? Yaşamaq üçün can atmıram amma yaşamaq üçün bir budaqdan tutunmuşam. Hər axşam yatanda istər istəməz ağlıma gəlirsən və sol tərəfimdə tərif edilməz boşluq yaranır, dolu olmasa da xatirələri xatırladıqca sevinc və üzüntü qarışıq his məni boğur.
Ağlamak için gözden yaş mı akmalı?
Dudaklar gülerken, insan ağlayamaz mı?
Sevmek için güzele mi bakmalı,
Çirkin tende güzel bir ruh, kalbi bağlayamaz mı?
Hasret; özlenenden uzak mı kalmaktır,
Özlenen yakındayken hicran duyulamaz mı?