"සුළං කපොල්ලේ
තැනූ කැදැල්ලේ
කෑලි කැඩි බිදී වැටෙයි
නිල් කඳු රැල්ලේ..."
ඉතින් නන්දා මාලනියන් ඒ විදියට සුළං කපොල්ලට පන දෙද්දී, මේ පැත්තෙන් ප්රභූන් වුනත් හෙමීට, හරි තාලෙට හූමිටි තියන්න ගත්තේ, සුභාන්ගේ මූණට හරි ලස්සන පුංචි හිනාවකුත් එකතු කරන ගමන්...
"දන්නවද සුභූ!?..."
"ම්ම්? මොකක්ද?..."
"මම සිංහල සිංදු කියලා අහන්නේ නන්දා මාලනීගේ ඒවා විතරයි... ඒවා හරි ලස්සනයි දරුවෝ..."
"ම්ම්.. ඔව් නේ..."
සුභාන් ආයෙත් එහෙම කියාගෙන පාර දිහා බැලුවේ, ඈත ඉඳන් ඇදිලා ඇවිත් මැකිලා යන සුදු එලි වගේම ටිකක් දුරින් පේන රතු පාට එලිත් බලන ගමන්. මොකද දැන් රෑ 11ටත් කිට්ටු කරලා හින්දා නුවර කොළඹ පාරේ වැඩිය වාහන නැහැ..
........
අද ප්රභූන්ට ගොඩක් දුක හිතුන දවසක්.. තමන් ආසම ගායිකාව තව දුරටත් මේ ලෝකේ නැහැ කියලා දැනගත්ත ගමන්ම ප්රභූන්ට මතක් වුනේ, එයා සුභූන් එක්ක තනියම නන්දා නැන්දගේ සින්දු දාගෙන මහා රෑ car එකේ ගියපු විදිය..
........
ඉතින් ඇත්තටම එතන තැනින් තැන පුංචි තරු එළි වගේ lights දාලා තියෙද්දී පුදුම ලස්සනක් තියෙන්නේ. සුභාන් ජනේලෙත් ඇරගෙන එතනට ගියාටත් වඩා, එයාවත් දන්නෙම නැතුව ඇදිල ගියා කිව්වොත් වැරදි නැහැ. මොකද පායලා තියෙන හඳ පලුව, අරලිය මල් වල සුවඳ, කන්දෙන් පල්ලෙහා ගෙවල්වල එලි, පාරවල් වල යන වාහන වල එලි එක්ක එතන තිබ්බේ වෙනම ලස්සනක්...
"අරලිය ලන්ඳට... සඳ පායන කොට...
තුරු ලිය මල් වට.... බඹරු බමන විට...
සිය සිය සිය දහසට.. ඇඟිලි ගණිනා මට....
ඔබ ගැන සිහි වෙනවා..... එතකොට..
ගී පද ලිය වෙනවා...."
එතන තිබ්බ බංකුවෙන් ඉඳගත්ත සුභාන්ට නන්දා මාලනියන්ගේ ඒ සිද්දුව කියවුනේ හිතන්නෙවත් නැතුව. මොකද ඒ සිදුවට අනුව මෙතන අඩුවක් තියෙනවා නම් ඒ එකම දේ, මෙතන ඉන්නෙ එක බඹරෙක් වෙච්ච එක විතරයි. ඉතින් ඒ පද ටික කියලා ඉවර වෙලා සුභාන් ලොකු හුස්මක් පල්ලෙහාට දානවත් එක්කම,
"ෂා.... හරිම ලස්සනට ඒක කිව්වා නේ?...."
........
ඒ එක්කම සුභාන්ට මතක් වුනේ ජීවිතේ ලස්සනම මතක පොතේ පළවෙනි පිටුව ලස්සන කරපු ඒ මොහොත.. ප්රභූන්ගේ ඇස්දෙක ඉස්සෙල්ලම දැක්ක මොහොතේ තමන්ගේ කටින් කියවුන සින්දුව.. ඒ හැම මතකයක් එක්කම ප්රභූන් වගේම සුභාන් මූණට මූණ බලාගත්තේ කියාගන්න බැරි දුකකින්...
"ඉතින් මාලනී නැන්දේ!.. ඔයාට ඉක්මන් භාවයක් නිවන් සම්පත්තිය හිමිවේවා!..."
අරලිය ලන්ඳ...
වෙනුවෙන්,
සේනාං මෙන්ඩිස්.
