Seongnie_-

Bak iste kardesim 

@Amkismikabuletmiyor  Oha aq

Bak kaderimozde bu bile varmia kardesim

Bir gün hiçbir plan yapmadan dışarı çıkıp saatlerce dolaşmak, bir dükkâna girip hiçbir şey almadan çıkmak, sonra başka bir yere girip yine hiçbir şey almamak ama üçüncü yerde gereksiz bir şey bulup almak... Sonra eve dönerken aldığımız şeyin aslında ne kadar gereksiz olduğunu fark etmek. Birlikte fotoğraf çekilmeye çalışırken düzgün bir tane bile çıkmaması. Birimizin gözünün kapalı olduğu, diğerinin saçının saçma durduğu fotoğrafları yine de saklamak. Çünkü bence en güzel fotoğraflar kusursuz çıkanlar değil, sonradan bakınca bizi o ana götürenler.Bazen ileride ikimizin de kendi hayatlarımız olacağını düşünüyorum. Belki farklı işlerimiz olacak, farklı insanlarla tanışacağız. Hayatımız değişecek. Belki şu an her gün konuştuğumuz kadar sık konuşamayacağız. Ama ben yine de birbirimizin hayatında bir köşe kalmasını çok isterim. Yıllar sonra bile “hatırlıyor musun” diyebileceğimiz anılarımız olsun. Birbirimizin büyüdüğünü, değiştiğini görelim. Bir gün dönüp bu mesajı okuyup “biz ne kadar salakmışız” diye gülelim. Sonra yine aynı saçma şakaları yapalım. Çünkü bazı şeylerin değişmesini istemem. Seninle ilgili sevdiğim bir diğer şey de beni olduğum halimle tanıman. Bazen nasıl olduğumu söylememe bile gerek kalmadan anlaman çok hoşuma gidiyor. Ben “iyiyim” deyip aslında iyi değilsem bunu fark edebilmen, saçmaladığımda gerçekten saçmaladığımı söylemen, ama aynı zamanda üzgün olduğumda beni yalnız bırakmaman benim için çok değerli. Çünkü insanın yanında kendisi olabileceği birinin olması gerçekten çok güzel bir şey. Ben senin yanında bunu hissediyorum. Seni kardeşim gibi görmemin sebebi de sanırım bu. Aramızdaki şey bana sadece klasik bir arkadaşlık gibi gelmiyor.

Maya da kesinlikle o evin gerçek sahibi olacak. Biz kira ödüyor gibi yapıp aslında evde onun kurallarına göre yaşayacağız. Bir yerde tüy görürüz, ikimiz de birbirimize bakarız. Sonra “MAYA” diye bağırırız. Maya da hiçbir şey olmamış gibi bize bakar. Beş dakika sonra yine severiz. Çünkü insan kendi söylediğinin arkasında duramıyor, özellikle de sevimli bir canlı karşısında. Bir süre sonra evi temizlemeye çalışırken yine birbirimize yardım ederiz, sonra temizlikten sıkılıp yerde oturup konuşmaya başlarız. Muhtemelen evin yarısı temizlenmiş, diğer yarısı savaş alanı gibi kalır. Ama olsun. Biz mutluyuzdur. Bu bile yeter. Birlikte yemek yapma hayalimiz de ayrı bir olay. Ben bir şey yapmaya çalışırken sen gelip “şunu da eklesene” dersin, ben de eklerim ve sonra yemeğin tadı tamamen değişir. İkimiz de birbirimize bakıp “bunu kim yaptı” diye suçlu aramaya başlarız. Sonra yine yeriz çünkü çöpe atmaya kıyamayız. Hatta muhtemelen o yemek yüzünden yıllarca dalga geçeriz. “Hatırlıyor musun şu yaptığımız şeyi” diye her konuştuğumuzda aynı anıyı tekrar anlatırız. Bir süre sonra ikimiz de bıkmış oluruz ama yine anlatırız. Çünkü bazı anılar eskidikçe komikleşiyor.
            Seninle bir gün gerçekten aynı şehirde, aynı yerde oturup saatlerce konuşabilmek de çok güzel olurdu. Şu an ekranın iki farklı tarafında konuşuyoruz ya, bir gün bunun yerine yan yana oturduğumuzu düşün. Telefon elimizde değil, sadece birbirimize bakıp konuşuyoruz. Bir şey anlatırken mimiklerimizi gerçekten görmek, aynı anda gülmek, bir yere giderken yan yana yürümek... Bunlar çok küçük şeyler gibi geliyor ama benim için çok büyük olurdu. Çünkü şu an yaptığımız şeylerin çoğu ekranın içinden oluyor. Bir gün o ekranın aradan çıkması çok garip ama çok güzel olurdu.Birlikte yapacağımız daha o kadar çok saçmalık var ki.

Birimizin canı sıkıldığında diğerinin onu toparlamaya çalışması, üzgün olduğumuzda birbirimizi yalnız bırakmamamız çok değerli geliyor bana. Çünkü bence birini gerçekten sevmek sadece onunla gülerken yanında olmak değil. Kötü gününde de onun yanında kalabilmek. Bazen doğru kelimeyi bulamasak bile “ben buradayım” hissini verebilmek. Sen bana bunu çok fazla hissettirdin. Sana güvenmemin sebebi de sadece beni eğlendirebilmen değil. Sana bir şey anlattığımda bunu küçümsemeyeceğini, benim için önemliyse senin için de önemli olacağını biliyorum. Bazen bir konuda ne yapacağımı bilemediğimde sana anlatıyorum çünkü benim göremediğim bir şeyi görebileceğini düşünüyorum. Bazen tavsiyene uyuyorum, bazen de ikimiz beraber saçma sapan kararlar veriyoruz ama olsun. En azından beraber saçmalıyoruz. Bu da bir başarıdır bence. Nobel falan vermiyorlar ama vermeleri gerekirdi. Bir de seninle geleceğe dair saçma hayaller kurmayı çok seviyorum. Daha dört ay olmuş ama sanki şimdiden “ileride şunu da yaparız” diye konuşuyoruz. Ve nedense bu hayallerin çoğu aşırı sıradan şeylerden oluşuyor. Büyük, aşırı gösterişli şeylerden ziyade birlikte yaşayacağımız küçük anları düşünüyorum. Mesela aynı evde oturduğumuzu düşün. Birimiz mutfakta bir şey hazırlıyor, diğeri salonda saçma sapan bir şeyle uğraşıyor. Sonra mutfaktan “YEMEK HAZIR” diye bağırıyoruz ama ikimiz de birbirimizin gelmesini bekliyoruz. Ev dağınık, masanın üstünde bir sürü şey var, bir köşede Maya, biz de kendi dünyamızda takılıyoruz. Bir gün beraber alışverişe çıkıyoruz ve ihtiyacımız olmayan 50 tane şey alıyoruz. Eve dönünce “bunları niye aldık” diye birbirimize bakıyoruz. Sonra ertesi gün yine aynı şeyi yapıyoruz. İnsanlık gerçekten ders almıyor, biz de istisna olmayacağız belli ki.

So if she's somewhere near me, 
            I hope to God she hears me.
            There's no one else could ever make me feel I'm so alive.
            I hope'd she'd never leave me.
            Please, God, you must believe me.
            I've searched the universe, 
            And found myself within' her eyes.

Seni çok seviyorum

En çokta seni seviyorum.

Benim için hiç bir kötü yanın yok bir tanem, benim için bir melek gibisin.

Sendeki daha bir çok özelliği seviyorum.

However far away, I will always love you 
            However long I stay, I will always love you 
            Whatever words I say, I will always love you 
            I will always love you.

E'🐱