Göğe haykırdım,sesim bana döndü,
bir cevap bekledim,yine sessizlik büyüdü.
Ellerimi açtım,umutlarım yere düştü;
Sen sustukça içimde bütün inançlar küstü.
Adını adalet diye öğrettiler bana,
ama dünya hep acıyı koydu yanıma.
Eğer gerçekten duyuyorsan,neden sustun?
Yok eğer duymuyorsan,neden umut oldun?
Artık ne dua ederim ne de beklerim,
sessizliğine boyun eğecek biri değilim.
Varsan öfkem sana,yoksan bu boşluğa;
bütün dualarım gömüldü karanlığa.