ඔයාගෙ හොඳම කතාව තුන්කොන් කියන්නෙ whattpad එකේ තියෙන masterpieces හතර පහෙන් එකක් අයියෙ. ඒකෙ සවිඳු මට ප්රෙමවන්තයා විදියට ලැබෙනවනම් වාසනාවක් කියලා හිතෙන තරමට ආදරණීයව ලියලාතිබුණා ඔයා. මට ඔයාට කියන්න ඕනි වුණේ තිත්ත පැණි ගැන. ඒකෙ ඔයා නවක වදය කියන අසුචි ගොඩෙන් පිච්ච මල් සුවඳක් එනව කියන්න සෑහෙන්න මහන්සි වෙලා තියෙනවා. හැම අවුරුද්දෙම වගේ නවක වදය නිසා සිසුන් මියයාම, සියදිවි නසා ගැනීම්, සදාකාලික ආබාධ, තුවාල, ලිංගික අතවර, මානසික රෝග වැළඳීම ආදිය වාර්තා වෙනවා විතරක් නෙවේ නවක වදයෙන් මේව වෙනව කියන්න මට අත්දැකීමුත් තියෙනවා. පරපීඩා කාමුකත්වය සාමාන්යකරණය කරන ඔලුවක් හදන එක තමා මේකෙන් වෙන්නෙ. ජොබ් කරන්න ගියාම මිනිස්සු රස්තියාදු කරන, වාතකරන, අන්තිමෙ අල්ලසකුත් අරන් බාගෙට වැඩේ කරලා දෙන රජයේ සේවකයො ටික තමා මේ රැග් ප්රොඩක්ට්ස්. මම කැම්පස් ඉද්දිත් ගමකින් ආව කොල්ලෙක් එල්ලිලා මැරුණා. රැග් කරපු වුන් හීනියට ආඳො වගේ ලිස්සලා ගිහින් බේරුණා. අන්තිමේ අවුරුදු විස්සක් ඇහේ තියන් හදපු කොල්ලව ඒ දෙමාපියන්ට අහිමි වුණා. මිනීමරුවො ටික උපාධිත් අරන් මාරු වෙන්න ඇති. තව කොච්චර ළමයි කැම්පස් එක දාලා යනවා ඇද්ද. සමහර විට බෙහෙත් ගන්න මානසික රෝගීන් බවට පත් වෙනවා ඇද්ද අයියෙ. ඔයා සාමාන්යයෙන් සමාජයට වැදගත් දේවල් කතාවලින් ඉස්මතු කරනවා. මේක තමා ඒකෙන් අවුට් ගිය කතාව. මට කියන්න තියෙන්නෙ මේ නවක වදය කියන සාපෙ විශ්වවිද්යාල වලින් අතුගාලා දැම්මෙ නැත්නම් ඒක රජයේ විශ්වවිද්යාල වල මළගමට හේතුවෙයි. මොකද කවුරුත් තමන්ගෙ දරුවො මරා ගන්න දූෂණය කර ගන්න ආස නැහැනෙ. ඒ නිසා නිකම් බැජ්ෆිට් හදනව හරි දරා ගන්න පුරුදු කරනවා හරි මරිසිය දාලා පරපීඩාකාමුකත්වය ක්රියාත්මක කිරීමයි වෙන්නෙ. කරදරයක් වුණ දාට ආපහු හදන්න බැරි දෙයක් වුණ දාට ලස්සනට එකිනෙකා පාවා නොදී මිනීමරුවො පනිනවා. අසරණ වුණ කෙනාට දෙමාපියො විතරයි අන්තිමට. මේ වගේ ශාපයක් හොඳ දෙයක් හැටියට පෙන්වන එකත් මහා අපරාධයක් අයියෙ. මට ඒක කියන්නයි ඕනෙ වුණේ.