Shvct2m

İşləri yoluna qoydum, mental sağlığımı da qoysam yerinə tez tez bölüm gələcək

Yazsam, işdən vaxt olsa, bu gün də bölüm gəldi bəlkə

Bu gün inşallah bölüm gələcək ( yazsam:/)

Oxuduğum zamanı deyə bilmərəm amma sonrasında və iş həyatında bir çox insanla qarşılaşdım və davam edir bu. Artıq təəccüblənmərəm dediyim yerdə təəccüblənir, gülmərəm dediyim yerdə gülür, qəzəblənmərəm dediyim yerdə əsəbiləşir, səbrsizlənmərəm dediyim yerdə özümdən çıxdığım və daha çox hisslər keçirdiyim vaxt olur. Başa düşürəm ki, məni mən edən, xarakterimi formalaşdıran elə bu hisslərdir ən əsas seçimlərimdən sonra

Pəncərədən izləyən mən, şüşənin digər kənarında bir ailə. Nəyəsə görə uşaq ağlayırdı. Anası, atası və nənəsi. Danışır uşaqla dil tapmağa çalışırdılar. Nə əsəbləşmədən, nə vurmadan, nə acılamadan, nə də səbrsizlənərək. Nəhayət uşağın ağlamağı dayandı. Valideynlər uşağı öpərək yollarına davam etdilər. 
          Aynanın əks tərəfində olan mən isə bunları qısqanclıqla və həsədlə izlədim... 

Deməli, bu gün bölüm yazmaq keçir içimdən. Amma hələki içimdədir, çölə vurmayıb bu istək 

Bəzən tam uçurumun kənarından aşağı baxırsan, ancaq bu səfər gördüyün mənzərə deyil, yaşadıqların və yaşaya bilmədiklərindir. 

Çovğunlu hava. Eyni yerlər, köhnə xatirələr. Amma hissi davam edir köhnə demək doğru deyil bəlkə. Hava üşütmürdü. Taa ki, təsadüfi küçədən keçərkən təsadüfi yazıya rastlayana qədər:
          "Hər şeyim ol, heçkimsəm onsuz da çox!" 
          Düşündüm, çoxdan o çoxluq cərgəsinə qarışmışıq ikimiz də... 

Və eşqə gürursuzca yanaşdıqdan sonra gürurlu sözlər sərf etmək...

Sadəcə bir ruh üçün, bir bədən üçün, bir sima, bir gülüş üçün, qısacası onun üçün darıxmaq...