Biraz içimi dökmek istiyorum. Annem beni anladığını ve adım atmazsam hiçbir yere varamayacağımı söyledi. Bazen dibe vurmak gerektiğini ve bu sayede daha güçlü ayağa kalabileceğimizi de söyledi tabi. Ama benim ondan duymak istediklerim bunlar değildi. Ben ondan sadece içten bir özür ve 'Aferin' duymak istiyorum. Takdir edilmek istiyorum. Hayatımdaki bir kez olsun ebeveynlerim tarafından başarılarımın görünmesini ve takdir ettiklerini görmek istiyorum. Beni her zaman yetersiz görmelerini değil, orta okul zamanlarım da takdir değil ama teşekkür getirdiğim dönemlerimi, yüzmeyi öğrendiğim ve devam ettirip profesyonel olmak istememi, bisiklete binmeye başladığım ilk zamanlarda 1 ayın sonunda artık 2 teker kullanmaya başlama mı. Takdir etsinler 1 kere sadece 1 kere Aferin desinler çabamı görsünler. Onlara yaranmak için verdiğim emeklerimi çabalarımı görsünler istiyorum artık. Gerçi onlar görene kadar ben çoktam yorulup vazgeçtim bile. Şimdi anlıyorum ki beni ayakta tutan sevgilim diyip koluma taktığım kişiymiş. Onun ilgisine kapılmışım. Ailemden göremediğim ilgi elin oğlundan geldi diye aylarca tapmışım ona. Sonra hasta oldum ve neredeyse öleceğimi düşündüm. Annem ilgilendi ama mecburiyetten çünkü gerçekten kötüydüm, bende sandım ki gerçekten önemsiyor :') ne kadar da salakmışım.