Nie mam twarzy. Mam słowa.

Piszę nocą - w ciszy, gdzie rodzą się myśli, których nie widać za dnia.

Opowieści, które tworzę, są fikcją. Czasem sięgają historii.
Ale emocje? Pragnienia? Cisze między słowami?
One są prawdziwe.

Moje postacie czują to, czego my nie mówimy na głos.

Nie podpisuję się imieniem. Bo to, co najważniejsze, zostaje między Tobą a historią.

Jestem Soraya Morvena. Piszę sercem, nie nazwiskiem.