Yazmak istediğim bir hikaye var sizce yazayım mi? Kendi hayatimdan esinlendigim bişi bazı yerleri
Sevgilim,
Seni yıllardır seviyorum.
Bunu hiç söyleyemedim. Çünkü sen beni hep “arkadaş” olarak gördün. Ben ise her gülüşünde, her mesajında, her “iyi misin?” dediğinde içimde bir şeylerin yandığını hissettim. Seninle hiç birlikte olamadık. Belki de olamayacağız. Ama ben yine de bu satırları sana yazıyorum.
Ben asker olmak istiyorum.
Bu kararı kolay vermedim. İçimde bir ses var, susmuyor. Vatan için, bu topraklar için bir şeyler yapmak istiyorum. Belki de en derinde… şehit olmak istiyorum. Bunu söylerken ne kahramanlık taslıyorum ne de korkuyorum. Sadece içimde bir huzur var. Belki de seni sevemediğim, sana dokunamadığım bu hayatta, en azından bir anlam bulmak istiyorum.
Ama bazen geceleri aklıma şu geliyor:
Bir gün vurulup düşersem…
Bedenim parçalanırsa, gazı olursam…
Ve seninle bir şekilde karşılaşırsak…
Beni ölüme terk eder misin?
Sen beni hiç sevmedin belki. Sadece arkadaşın olarak gördün. Ama eğer o gün gelir de ben yaralı, çaresiz bir şekilde önünde yatarsam…
Gözlerime bakıp “Bu adam artık bitti” diyecek misin?
Yoksa o eski “arkadaş” hatıranla bile olsa, son nefesime kadar yanımda duracak mısın?
Ben şehit olmak istiyorum.
Ama eğer şehit olamazsam, yaralı bir gazı olarak kalırsam… o zaman senin varlığın benim için her şeyden daha değerli olacak. Çünkü sen sadece sevdiğim kız değilsin. Sen benim hiç ulaşamadığım, hep uzaktan baktığım tek gerçeksin.
Belki bu mektubu okurken “Delirdin mi sen?” diyeceksin.
Belki de hiç cevap vermeyeceksin.
Fark etmez.
Ben yine de sana yazdım.
Çünkü bir gün o mermilerden biri beni bulursa, son aklıma gelen şey senin yüzün olsun istiyorum.
Seni hiç sevemedim belki…
Ama hiç unutmadım da.
Hep uzaktan,
Seni seven o adam
