Roseanne Violet

Ne demek balıkların ayağı yok

Ufak bir şeyin altını çizmek istiyorum;
          
          Ayna'nın yeni bölümlerini yayınlamak için kendimde bir direnç bulduğumda yanımda olduğunuz için teşekkür ederim. Ancak bölümleri düzenli yayınlama sözü vermiyorum. Vote konusunda da ben hiçbir zaman "Ben senin kitabını okuyayım, sen benim kitabımı" tarzında olan anlaşmalarda yer almadım. Bunu kötü gördüğümden değil yanlış anlaşılmasın. Sadece benden bir geri dönüş beklenmemesi için diyorum. Çok yoğun bir hayatım var, üstelik üniversite öğrencisiyim. Saygıyla yaklaşmanız dileğiyle...
          
          Roseanne Violet.

Sanırım birileri sonunda hazır hissedip o adımı atmış. AYNA’da kendimizi görüyoruz yeniden. Hoşgeldin canııımm <3

Lan kitap nerde

gunayyddin!! nabersin tatlim

"Çünkü ben senin beni göklerde hissettiren ruhunu sevmiştim. Mezarının ziyaret etmiyorum, göğe bakıyorum ve dua ediyorum. Çünkü bedenini toprağa gömdüler ama ruhunun gökte olduğunu söylüyorlar. "
          
          - AİKA

Bazen çok yakın arkadaşımın şu sözünü hiç atlatamıyorum: "O seni yaktıktan sonra on tane yeni mutlu hayata başladı sen daha bir tanesine adım atamadın."
          
          Düşünüyorum da ben mi kendime haram ediyorum hayatı yoksa hayatım cidden mi zor. Belki ben de zehir ediyorum ama hayatta mutlu olmam için tüm yollar kapalıyken nasıl başlayabilirim? Bazen herkes hayatında ilerliyor ben aynı noktada senelerdir sayıklıyor gibi hissediyorum. Herkes nasıl mutlu olmayı bu kadar kolay öğrenebilmiş? Annemin dediği gibi, ben melankoliyi öyle büyük bir konfor alanı yapmışım ki, dışına asla çıkamıyorum.

1-2 aya hayatın tepetaklak değişecek olması kadar korkunç bir şey yok. Arkadaşların gidecek, hayatın değişecek, insanlar sana artık bir yetişkin gözüyle bakacak, gençliğin parlak lise dönemi son bulacak... İnsanlar neden büyümek ister anlamıyorum. Keşke sonsuza dek bu yaşta kalsam. Bazen zaman dursun ve ben sadece uyuyayım istiyorum.

Günlükler yetmiyor artık anlatmaya.

Her gün geçen sene bugün, bu zamanlarda nasıl fotoğraf çekilip neler yaptığıma bakıp duruyorum. Geçen sene bugün mutlu ve sağlıklıymışım. Spor yaparken gülerek video çekmişim. Terden sırılsıklam olsam da kaslarımı göstererek sevincimi paylaşmışım. Ondan önceki gün arkadaşlarımla buluşup oyun oynamışım. O gün hasta olmama rağmen çok ama çok neşeli duruyorum. Tesadüfe bakın, geçen sene dün olduğu gibi bu sene de dün arkadaşlarımla buluştum. Bugün spor yaptım ameliyatlı dizime dikkat ederek. Ama mutlu değilim. Demek ki bu kederim çevresel değil içselmiş. Somut değil soyutmuş. Hala sahip olduklarımla ilgili değil, mukayet olamadığım kendimle ilgiliymiş.