Studio 216 SD

Może tak właśnie zaczynało się szaleństwo. Nie od krzyku czy od rozhisteryzowanych gestów. Od kolejnych pytań dokładanych do serca, aż w końcu nie mieściło się w nim już nic poza lękiem. I wtedy pomyślała coś, czego przestraszyła się bardziej niż wszystkich snów razem wziętych. Że może nie szukała odpowiedzi. Może szukała kogoś, kto po prostu powie jej, że nie zwariowała.
          Kolejny rozdział - tym razem z niełatwymi dylematami.

Anastazja was only supposed to answer a question about the assigned reading.
          Instead, she said something that sounded like a rebellion against a world of masks, lies, and smiles glued to people’s faces.
          New chapter now on Wattpad — this time, an ordinary literature lesson reveals more than anyone in the classroom would like to see.

She did not fall.
          
          Someone’s arms caught her firmly. Warmth wrapped around her at once. Someone draped a cloak over her and lifted her effortlessly.
          Every step echoed — not only across the cobblestones of the market square, but as if through time itself. Through centuries. Snow fell slowly, melting in her hair.
          
          Around them, fireworks burst, the crowd cheered, the world pulsed with light. And she felt only silence. Peace. And those eyes, which said more than all the words in the world.

Wieża. Tłum. Kolegiata.
          
          Dziewczyna spadająca w dół.
          
          Wtedy pamięć wróciła.
          
          Był tam. Biegł, żeby ją ocalić. Wyciągnął rękę.
          
          Za późno.
          
          A kiedy rozpacz wyrwała się z jego niematerialnego serca, kamienna kopuła kolegiaty pękła, grzebiąc pod gruzami dwadzieścia jeden istnień.
          
          Teraz już rozumiał, dlaczego imię Amnarel bolało tak bardzo.
          
          Przez dwa stulecia żył z sercem, w którym brakowało jednej komnaty.
          
          
          Wobec tego rozdziału naprawdę trudno przejść obojętnie!

She woke with a scream.
          Tears burned in her eyes, and her heart was pounding as if it were trying to tear itself out of her chest.
          
          She did not yet know who the Teacher from her dream was.
          She knew only one thing: somewhere, long ago, someone had called her Sylmiriel.
          
          And only He had the right to call her that.
          New chapter now on Wattpad — and Anastazja is beginning to feel, more and more clearly, that she has forgotten someone she was never supposed to forget.

Cześć! 
          Chciałam cię zaprosić do swojej opowieści   
          
          W świecie Astaeli nic nie dzieje się przypadkiem.
          Nawet spotkania pod gwiazdami.
          
          To opowieść o chłopcu, który uciekł z krwią na dłoniach,
          i dziewczynce, która zamiast strachu wyciągnęła do niego rękę.
          
          O obietnicy zakopanej w ziemi.
          O mapie do serca.
          O dwóch duszach, które przestały być samotne pod tym samym niebem.
          https://www.wattpad.com/story/407121553-blask-słońca

I held her tightly in my arms, yet it still seemed to me that she was slipping straight into an abyss from which I would not be able to pull her out…
          Sometimes… is being there enough to keep someone from falling?
          From the latest chapter.

Niektóre historie nie zaczynają się od odpowiedzi.
          Zaczynają się od uczucia, którego nie da się nazwać.
          
          A kiedy już je poczujesz—
          nie wrócisz do tego, kim byłeś wcześniej.
          
          To moja pierwsza powieść.
          
          Jeśli coś w niej Cię zatrzyma…
          daj mi znać.
          
          A jeśli coś Cię zaboli—
          tym bardziej.

Some stories don’t begin with answers.
          They begin with a feeling you can’t explain.
          
          And once you notice it—
          you can’t unsee it.
          
          Hi everyone.
          This is my first novel.
          
          I’d love to hear what you feel while reading it—
          and what stays with you after.