Dışarıdaki insanlar hiçbir zaman umurumda olmamıştı. Kafamın içerisindeki sesler, orada oluşturduğum karakterler hep daha yakın gelmişti bana. Sonra bir gün bu kafamdaki karakterleri döktüm sayfalara. Sizlerle buluşturdum.Yazmayı sevdim çünkü yazdıkça hafifledi yüklerim.Yazarken unuttum acılarımı. Ona odaklandım sadece. Yarattığım hikayeye,hikayelere...Yazarken yaşadım karakterlerimle. Asosyallik bu yüzden güzeldi. İçimde kurduğum dünya dışarıdakinden daha güzeldi çünkü.