နောက်နှစ်ပေါင်း ၉၀ လောက်ဆိုရင်...
ငါတို့ရော၊ ငါတို့ ချစ်ရတဲ့သူတွေရော အကုန်လုံးဟာ ဒီလောကကြီးထဲမှာ ရှိနေကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။
ငါတို့ နေခဲ့တဲ့အိမ်၊ လမ်းလျှောက်ခဲ့တဲ့ လမ်းမတွေနဲ့ ထိုင်နေကျ ဆိုင်လေးတွေမှာ ငါတို့ဆိုတာ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးသလိုမျိုး အရာအားလုံးက တိတ်ဆိတ်သွားလိမ့်မယ်။
ငါတို့နဲ့ နာမည်တူတဲ့သူတွေ ရှိလာနိုင်ပေမဲ့
ငါတို့ကို တကူးတက သတိရတမ်းတနေမယ့်သူလည်း မရှိတော့ဘူး။
တစ်နေ့မှာ အပြီးတိုင် ခွဲခွာရမှာ သိရက်နဲ့ ဘာလို့များ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စိတ်ဆိုး၊ ဒေါသထွက်ပြီး ပူလောင်နေကြဦးမှာလဲ။
အဲဒီအစား ချစ်ရတဲ့သူတွေကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်ကြရအောင်။
ဒီနေ့ကစပြီး
ဘေးနားကလူတွေကို ကြင်ကြင်နာနာ ဆက်ဆံမယ်၊ အမှတ်တရကောင်းတွေ အတူတူ ဖန်တီးမယ်။
အတူတူ ခရီးသွားမယ်၊ ထမင်းလက်စုံစားမယ်။ တစ်ရက်ချင်းစီကို အကောင်းမြင်စိတ်နဲ့ပဲ ဖြတ်သန်းပြီး... တစ်နေ့မှာ ဒီလောကကြီးကို နှုတ်ဆက်ရတဲ့အခါ စိတ်အေးအေးချမ်းချမ်းနဲ့ပဲ ထွက်ခွာသွားချင်တယ်... ဒါပါပဲ။ crd
- facebook: SwE's Facebook profile
Sign up to join the largest storytelling community
or
SwE_256
Apr 11, 2026 09:07AM
ရှင်တို့ရေးစေချင်တာရှိရင်လာပြောလို့ရတယ်နော် ဒီကရေးပေးမယ်ရှင့်View all Conversations
Stories by SwE
သူငယ်ချင်းသမီး ငါမိန်းမ(Complete)
"သဇင်မင်းသမီးကိုတို့ချစ်လို့
တို့ကိုပေးလို့ရမလာ"
"သမီးသဘောကျရင်ယူပေါ့ကွာ"
