အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ
တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာတာက

တကယ့် လွတ်လပ်မှုဆိုတာ
ကိုယ်လုပ်ချင်တာ လုပ်တာ မဟုတ်ဘဲ၊
တခြားသူရဲ့ အကြည့်အောက် မရှင်သန်တော့တာဖြစ်တယ်။

အရင်တုန်းက
အထင်လွဲခံရမှာကို ကြော'က်တယ်၊
အကြိုက်မခံရမှာကို ကြော'က်တယ်၊
တခြားသူနဲ့ မတူမှာကို ကြော'က်တယ်။

နောက်မှ
ဒီလောကမှာ အသံတွေ သိပ်များတယ်..
အသံတိုင်းကို အာရုံစိုက်နေရင်
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပျော'က်ဆုံ:သွားလိမ့်မယ်ဆိုတာ သိလာတယ်။

ဒီလိုနဲ့ ရင်ဘတ်ကို ကျယ်ကျယ် ထားလိုက်တယ်။

ကြိုက်တဲ့သူ ရှိရင်
နားမလည်တဲ့သူလည်း ရှိမယ်။

သဘောတူသူ ရှိရင်
ဝေဖန်မယ့်သူလည်း ရှိမယ်။

ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိဘူး။

ဘဝမှာ အဖိုးတန်ဆုံးက
လူတိုင်းနှစ်သက် သဘောကျသူတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရို:သား အပွင့်လင်းဆုံးဖြစ်အောင် နေထိုင်နိုင်ဖို့ပဲဖြစ်တယ်။

တခြားသူ ကျေနပ်အောင် မကြိုးစာ:တာ၊ မျက်နှာချိုသွေ:မလုပ်တာဟာ 
အေးစက်တာ မဟုတ်ဘူး။

ခံစာ:ချက်ကို တခြားသူဆီ ပြန်ပေးပြီး
လူ့ဘဝကို ကိုယ့်အတွက် ချန်ထားဖို့ နားလည်လာခဲ့တာပါ။

ကိုယ်တို့ဟာ နူးညံ့သိမ်မွေ့နိုင်ပေမယ့်
စိတ်ဆင်:ရဲတော့ မခံဘူး။
ကြင်နာနိုင်ပေမယ့်
ကိုယ့်ကန့်သ"တ်ချက်ကို ဆုံ:ရှုံ:လို့မရဘူး။
ရှေ့ဆက်ကြိုးစာ:နိုင်ပြီး
တစ်ခါတလေ ခဏရပ် အပန်းဖြေနိုင်ပါတယ်။

ဘဝမှာ စံသတ်မှတ်ထားတဲ့ အဖြေတွေ မရှိပါဘူး။

အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆို မထားတဲ့ ကိုယ်တို့ဟာ
ပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့ ရှင်သန်နိုင်ပါတယ်။

လေတို'က်တို'က်၊ မတို'က်တို'က်
နှလုံ:သာ:မှာ တပ်မက်မှု ကင်းပြီး
ကိုယ့်စည်းချက်နဲ့ ကိုယ့်လမ်းကိုယ်လျှောက်၊ 
ကိုယ်နှစ်သက်တဲ့ပုံစံအတိုင်း ရှင်သန်နေထိုင်နိုင်ပါတယ်။

 
 crd