အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ

တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာတာက



တကယ့် လွတ်လပ်မှုဆိုတာ

ကိုယ်လုပ်ချင်တာ လုပ်တာ မဟုတ်ဘဲ၊

တခြားသူရဲ့ အကြည့်အောက် မရှင်သန်တော့တာဖြစ်တယ်။



အရင်တုန်းက

အထင်လွဲခံရမှာကို ကြော'က်တယ်၊

အကြိုက်မခံရမှာကို ကြော'က်တယ်၊

တခြားသူနဲ့ မတူမှာကို ကြော'က်တယ်။



နောက်မှ

ဒီလောကမှာ အသံတွေ သိပ်များတယ်..

အသံတိုင်းကို အာရုံစိုက်နေရင်

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပျော'က်ဆုံ:သွားလိမ့်မယ်ဆိုတာ သိလာတယ်။



ဒီလိုနဲ့ ရင်ဘတ်ကို ကျယ်ကျယ် ထားလိုက်တယ်။



ကြိုက်တဲ့သူ ရှိရင်

နားမလည်တဲ့သူလည်း ရှိမယ်။



သဘောတူသူ ရှိရင်

ဝေဖန်မယ့်သူလည်း ရှိမယ်။



ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိဘူး။



ဘဝမှာ အဖိုးတန်ဆုံးက

လူတိုင်းနှစ်သက် သဘောကျသူတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရို:သား အပွင့်လင်းဆုံးဖြစ်အောင် နေထိုင်နိုင်ဖို့ပဲဖြစ်တယ်။



တခြားသူ ကျေနပ်အောင် မကြိုးစာ:တာ၊ မျက်နှာချိုသွေ:မလုပ်တာဟာ 

အေးစက်တာ မဟုတ်ဘူး။



ခံစာ:ချက်ကို တခြားသူဆီ ပြန်ပေးပြီး

လူ့ဘဝကို ကိုယ့်အတွက် ချန်ထားဖို့ နားလည်လာခဲ့တာပါ။



ကိုယ်တို့ဟာ နူးညံ့သိမ်မွေ့နိုင်ပေမယ့်

စိတ်ဆင်:ရဲတော့ မခံဘူး။

ကြင်နာနိုင်ပေမယ့်

ကိုယ့်ကန့်သ"တ်ချက်ကို ဆုံ:ရှုံ:လို့မရဘူး။

ရှေ့ဆက်ကြိုးစာ:နိုင်ပြီး

တစ်ခါတလေ ခဏရပ် အပန်းဖြေနိုင်ပါတယ်။



ဘဝမှာ စံသတ်မှတ်ထားတဲ့ အဖြေတွေ မရှိပါဘူး။



အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆို မထားတဲ့ ကိုယ်တို့ဟာ

ပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့ ရှင်သန်နိုင်ပါတယ်။



လေတို'က်တို'က်၊ မတို'က်တို'က်

နှလုံ:သာ:မှာ တပ်မက်မှု ကင်းပြီး

ကိုယ့်စည်းချက်နဲ့ ကိုယ့်လမ်းကိုယ်လျှောက်၊ 

ကိုယ်နှစ်သက်တဲ့ပုံစံအတိုင်း ရှင်သန်နေထိုင်နိုင်ပါတယ်။



 

 crd