Maria.M

|Δηλητήριο| Έρχεται...
          
          «Θα με γαμήσεις σαν να είμαι το παιχνίδι σου;»
          
          «Θα σε φιμώσω αν δεν σκάσεις».

Γράφω κεφάλαια με τον Τρέβις και την Άνταμπελ, και... υπάρχει πολύ γέλιο!
          
          Ο ένας θέλει να κυριαρχήσει τον άλλο.
          
          Στο Φύλακα έχουν μείνει λίγα κεφάλαια. Όταν τελειώσει με το καλό, θα συνεχίσω με το Δηλητήριο.

Καλησπέρα κορίτσι ✨
          
          Σε ενοχλώ για να σου δώσω μια ανοιχτή πρόσκληση για τον ανεπίσημο καλοκαιρινό διαγωνισμό Summer Watermelon Book Contest 2026 όπου όραμα του είναι να προωθήσει, να δώσει feedback και φυσικά να μας φέρει κοντά σαν κοινότητα!
          
          Είσαι γνωστός βιβλιοφάγος έτοιμος να αναλάβεις το βαρύ - μα και μαγικό - έργο του κριτή? Ή γνωρίζεις κάποιον που μπορεί να ενδιαφέρεται? Παρακάτω θα βρεις τον σύνδεσμο που θα σε οδηγήσει κατευθείαν! 
          
          Σε ευχαριστώ για τον χρόνο σου κερνώντας μια φέτα δροσερό καρπούζι! Θα σε περιμένω!
          
          
          https://www.wattpad.com/story/408593431?utm_source=android&utm_medium=link&utm_content=share_reading&wp_page=reading&wp_uname=LilDevil1961

Θέλω να γράψω ξανά το Teach me to love, αλλά νιώθω θα μου πάρει αρκετό χρόνο χεχε
          
          Μου έχουν λείψει όμως...

|Μπέλα| 
          Έχει ανέβει καινούργιο κεφάλαιο, και μπορείτε να διαβάσεται τις σκέψεις του Αλεξέι.

Επειδή η εφαρμογή μάλλον δεν ενημερώνει όταν ανεβάζεις κεφάλαιο, σας λέω ότι ναι, έχω ανεβάσει στο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ, και πλέον έχει ολοκληρωθεί!!

|Παράδεισος: Μια μικρή γεύση απ' τα επόμενα|
          
          Βγήκα από το αυτοκίνητο σχεδόν σκοντάφτοντας, κατευθυνόμενη κατευθείαν προς τον επιτιθέμενο. Και τότε την είδα. Και η καρδιά μου έχασε ένα χτύπο. Η γυναίκα που κρατούσε τον Αλέξανδρο στον αέρα, κρατώντας τον από το γιακά του ρούχου σαν να ζύγιζε όσο ένα φτερό, είχε μαύρα, πολύ ίσια μαλλιά, που έφταναν σχεδόν μέχρι τη μέση. Παρά τη δύναμή της, η σωματική της διάπλαση ήταν λεπτή, και με ξεπερνούσε κατά δέκα εκατοστά σε ύψος. Αλλά δεν ήταν αυτό που με παρέλυσε. Ήταν το πρόσωπό της. Αυτά τα απαλά, σχεδόν παιδικά χαρακτηριστικά... Πολύ παρόμοια με αυτά του Άλεξ. 
          
          Γύρισε το κεφάλι της και καρφώσε το βλέμμα της πάνω μου. Τα δάκρυα άρχισαν να τρέχουν ανεξέλεγκτα. Τα μάτια της... ήταν διαφορετικά. Το ένα ήταν ενός πολύ ανοιχτού μπλε χρώματος, σχεδόν γαλάζιο. Και το άλλο ήταν ενός έντονου μαύρου, σαν τον ίδιο τον όνυχα. 
          
          «Κατρίνα...» ψιθύρισα. 
          
          Εκείνη αναπήδησε. 
          
          «Αυτό το όνομα...» μουρμούρισε. 
          
          Και, αν και πίστευα ότι ήταν πλέον αδύνατο, ένιωσα την καρδιά μου να ραγίζει ξανά μέσα στο στήθος μου. 
          
          Ήταν η φωνή της.

Λιγότερο από πέντε κεφάλαια έμειναν και το Παράδεισος τελειώνει...

Παιδιά, διορθώνω το κεφάλαιο στο Παράδεισος για να ανέβει και κλαίω... 
          
          HELP ME

Μετά από αρκετό καιρό ανέβασα, δύο ολοκαίνουργια κεφάλαια στο Παράδεισος. Ελπίζω να άξιζε η αναμονή.
          Τα χειρότερα έρχονται...