"ტალუ, ტალუ!" 

"ნელა, მშვიდად, უჩუმრად ქრები. გიფერმკრთალდება ხელები, იცრიცება გამომეტყველება, წონას კარგავ, მაგრამ სიმსუბუქის ნატამალს ვერ გრძნობ. წამები მძიმედ მიიზლაზნებიან და თან მიაქვთ ყველაფერი - ემოციები, ფიქრები, უსუსური იმედები.
ირგვლივ მხოლოდ ჩამოწოლილი მდუმარების ჩუმი ოხვრა ისმის.
და შენ არ გინდა ასეთი მდორე გაქრობა.
"იყვირე, იყვირე!" - შორიდან ყრუდ ისმოდა ხმა..."