TheodoraSardeli

«Το κάθαρμα! Ο ποταπός! Ο αχρείος!» κραύγασε ο καπετάν-Γιώργης, κατεβάζοντας τη γροθιά του πάνω στη σαραβαλιασμένη καρέκλα. «Πάω τώρα εκεί! Θα τον βρω στο γραφείο του και θα τον κάνω να φτύσει το αίμα του μπροστά σε όλους! Αφού οι νόμοι είναι με το μέρος του, θα αναλάβω εγώ να του δείξω τι σημαίνει δικαιοσύνη!»
          
          ✯ ◡ ✯ ✯ ◡ ✯
          
          Η μητέρα του καθόταν απέναντί του, άκαμπτη, με την πλάτη να μην ακουμπά καν στη ράχη του καναπέ. Στο βλέμμα της δεν υπήρχε στοργή· μόνο μια υποδόρια αμηχανία, αποτέλεσμα παλαιών συγκρούσεων για την προδοσία που εκείνη πίστευε πως ο γιος της είχε διαπράξει εις βάρος της οικογένειας.
          
          ✯ ◡ ✯ ✯ ◡ ✯
          
          Η πόρτα έκλεισε πίσω της και το κλικ της κλειδαριάς λειτούργησε σαν διακόπτης. Η μάσκα της κουρασμένης αδελφής έπεσε αυτοστιγμεί. Δεν έκατσε, ούτε άφησε την τσάντα της. Με το κινητό ήδη στο χέρι, πληκτρολόγησε τον αριθμό που ήξερε απ’ έξω, με δάχτυλα που κινούνταν από αδημονία.
          
                	«Το θέμα έληξε», είπε με το που άνοιξε η γραμμή, παρακάμπτοντας κάθε τυπική προσφώνηση...
          
          Η συνέχεια στο κεφάλαιο 9:
          https://www.wattpad.com/story/412822910?utm_source=android&utm_medium=link&utm_content=story_info&wp_page=story_details_button&wp_uname=TheodoraSardeli
          
          

«Μας βρήκαν…», ψέλλισε έντρομος ο γιατρός και, υπακούοντας σε μια τυφλή παρόρμηση, πέταξε προς το μέρος της ένα μικρό, ασημένιο κλειδί.
          
          Η Αννέζα το άρπαξε στον αέρα με αντανακλαστικά που δεν ήξερε ότι διέθετε.
          
          «Φύγε!» ούρλιαξε ο Λουδάρος. «Έχεις το κλειδί! Τρέχα! Φρόντισε να σε χάσουν!»
          
          Με μια βίαιη κίνηση που δεν ταίριαζε σε άνθρωπο της επιστήμης, χίμηξε στο μεταλλικό τραπέζι και το αναποδογύρισε, στέλνοντάς το με φόρα στα πόδια του πρώτου διώκτη τους. Καφέδες εκτινάχθηκαν, ποτήρια θρυμματίστηκαν στο πλακόστρωτο και οι θαμώνες άρχισαν να ξεφωνίζουν, πυροδοτώντας ένα κύμα πανικού...
          
          Το κεφάλαιο 8 είναι ήδη διαθέσιμο και σε περιμένει:
          https://www.wattpad.com/story/412822910?utm_source=android&utm_medium=link&utm_content=story_info&wp_page=story_details_button&wp_uname=TheodoraSardeli
          

«Σσσσσ… κάτι ακούγεται», τη διέκοψε απότομα κι εκείνη σώπασε.
          
          Την αμέσως επόμενη στιγμή τής έκανε νόημα να σκύψει για να φτάσει το αυτί της.
          
          «Άκουσέ με προσεκτικά, δεν έχουμε πολλά περιθώρια», χαμήλωσε τη φωνή της σε έναν συνωμοτικό ψίθυρο. «Νομίζει ότι κέρδισε. Νομίζει ότι τα πήρε όλα με εκείνο το προγαμιαίο που με έβαλε να υπογράψω. Αλλά έκανε λάθος».
          
          Η Αννέζα την κοίταξε απορημένη.
          «Τι εννοείς;»
          
          «Το συμβόλαιο είναι άκυρο, Αννέζα. Υπέγραψα υπό την επήρεια ουσιών».
          
          «Θεέ μου…», γόγγυξε η Αννέζα, που είχε μείνει στήλη άλατος. «Εδώ δε μιλάμε πια μόνο για απληστία. Μιλάμε για μια στυγερή, μεθοδευμένη απόπειρα εξόντωσης. Το κάθαρμα… το κτήνος…»
          
          «Ησύχασε», είπε προσπαθώντας να την καλμάρει η μητέρα της, «γιατί υπάρχει και κάτι ακόμη που πρέπει να μάθεις, και η ώρα του επισκεπτηρίου τελειώνει. Σε λίγο θα μπουν μέσα, και πρέπει να ξαναμπώ στον ρόλο μου… να γίνω πάλι το "φυτό"».
          
          Έβαλε το λιπόσαρκο χέρι της μέσα στο μανίκι της ρόμπας και έβγαλε ένα μικρό, τσαλακωμένο χαρτάκι, διπλωμένο στα τέσσερα. Το πίεσε μέσα στην παλάμη της Αννέζας και της έκλεισε τα δάχτυλα σφιχτά.
          
          «Σ’ αυτό το χαρτάκι σου έχω γράψει έναν αριθμό. Είναι ένα καρτοκινητό που αγόρασε μόνο γι’ αυτόν τον σκοπό, για να μιλήσει με σένα».
          
          Η Αννέζα τη φίλησε βιαστικά στο μέτωπο και σηκώθηκε.
          
          Έξω στον διάδρομο, οι υποψίες της Τερέζας Δεσύπρη έπαιρναν σάρκα και οστά. Σε απόσταση αναπνοής, πίσω από την κλειστή πόρτα του δωματίου 204, μια λευκή φιγούρα ξεκολλούσε το αυτί της από το ξύλο και γλιστρούσε αθόρυβα στη στιλπνή μαρμάρινη επιφάνεια σαν σκιά. Όταν απομακρύνθηκε αρκετά, το χέρι της χώθηκε στη μικρή ραμμένη θήκη της στολής. Ο κύριος Πιταράκης θα πλήρωνε αδρά για τέτοια πληροφορία...
          
          Το κεφάλαιο 7 είναι ήδη διαθέσιμο και σε περιμένει:
          https://www.wattpad.com/story/412822910?utm_source=android&utm_medium=link&utm_content=story_info&wp_page=story_details_button&wp_uname=TheodoraSardeli
          
          
          
          
          
          
          
          

✨ Μια μικρή αλλαγή στον ρυθμό της ιστορίας μας...
          
          Ξεκίνησα πρόσφατα μια νέα, όμορφη συνεργασία στον χώρο της επιμέλειας, η οποία απαιτεί αρκετό από τον χρόνο και την ενέργειά μου. Αυτό σημαίνει ότι, για ένα διάστημα, οι σταθερές μας συναντήσεις κάθε Τετάρτη και Σάββατο θα πρέπει να "πάρουν ανάσα", ώστε να μπορέσω να ανταποκριθώ και στα δύο.
          
          Η ιστορία μας συνεχίζεται κανονικά, απλώς τα κεφάλαια θα ανεβαίνουν σε πιο χαλαρούς ρυθμούς. Σας ευχαριστώ πολύ για την υποστήριξη και την κατανόηση – κάθε γέφυρα επικοινωνίας που ανοίγει μεταξύ μας έχει για μένα τη δική της, ξεχωριστή βαρύτητα! ❤️

"Στο πρυμναίο κατάστρωμα, στρωμένο με ακριβό ξύλο τικ, η Λουκία καθόταν αναπαυτικά στον λευκό, δερμάτινο καναπέ. Φορούσε μόνο ένα μεταξωτό κιμονό που άφηνε ακάλυπτα τα πόδια της, κρατώντας ένα κρυστάλλινο ποτήρι με παγωμένη σαμπάνια. Απέναντί της, καθισμένος πολύ πιο κοντά απ’ όσο επέτρεπε οποιαδήποτε επαγγελματική σχέση, βρισκόταν ο Απόστολος Πιταράκης..." 
          
          "«Σου αξίζουν», είπε χαμηλόφωνα. «Είσαι γεννημένη για την κορυφή, Λουκία. Η Delta Maritime είναι η ευκαιρία σου. Κι εγώ είμαι εδώ για να σου την προσφέρω»..." 
          
          "Μια ύπουλη ζάλη τη συνεπήρε. Το κεφάλι της μούδιασε. Ανέβασε και παλμούς..." 
          
          "Άρπαξε το μπουκάλι της σαμπάνιας από την παγωνιέρα και φόρεσε ξανά το πιο πειστικό του προσωπείο. Είχε έναν ρόλο να παίξει. Για λίγο ακόμα. Τουλάχιστον μέχρι να πέσουν οι υπογραφές..."
          
          "Ακούγοντας δίπλα του την ψιλή, τρομαγμένη φωνούλα, σήκωσε το βλέμμα έτοιμος να εκνευριστεί, αλλά το φοβισμένο ύφος του μικρού αγοριού τον αφόπλισε. Θα ’ταν δε θα ’ταν δέκα χρονών, με μεγάλα καστανά μάτια που τον κοιτούσαν γεμάτα ενοχή..."
          
          "Η Αννέζα έμεινε ακίνητη, σαν μαρμαρωμένη. Το βλέμμα της πήγαινε αστραπιαία από τον ίδιο στο παιδί και πάλι πίσω..."
          
          "«Ναι…», απάντησε διστακτικά. «Είναι ο γιος μου»..." 
          
          "Άρπαξε το χέρι του γιου της με μια κίνηση υπερβολική, σχεδόν πανικόβλητη..."
          
          Στιγμιότυπα από όσα κρύβει το 6ο κεφάλαιο. Είναι πλέον διαθέσιμο και σε περιμένει.
          
          https://www.wattpad.com/story/412822910?utm_source=android&utm_medium=link&utm_content=story_info&wp_page=story_details_button&wp_uname=TheodoraSardeli
          

Ο πατριός της! Άθλιο υποκείμενο· από ’κείνους που σου δίνουν το χέρι για χειραψία και, με το που το τραβήξεις πίσω, μετράς τα δάχτυλά σου προσεκτικά. Μετά τον χαμό του πατέρα της, όλα κύλησαν καταιγιστικά. Η μητέρα της γνώρισε αυτόν τον ελεεινό τύπο, σε σύντομο χρονικό διάστημα τον παντρεύτηκε και όλη της η περιουσία – ακίνητα, προθεσμιακές καταθέσεις, μετοχές, κοσμήματα – πέρασε στα χέρια του  με προγαμιαίο συμβόλαιο.
          
          Μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο, ο γερός οργανισμός της άρχισε να φθίνει. Εμφάνισε σοβαρές νευρολογικές διαταραχές, επίμονους πονοκεφάλους, επεισόδια ζάλης και στιγμές σύγχυσης που δεν είχε ποτέ πριν. Οι γιατροί μιλούσαν για "συσσώρευση ψυχολογικού στρες", η Αννέζα, όμως, υποψιαζόταν ότι η αλήθεια κρυβόταν αλλού. Τα συχνά επαγγελματικά ταξίδια του πατριού, τα χλιδάτα καθημερινά γεύματα σε κοσμικά εστιατόρια με συνοδεία γυναικών αμφιβόλου ηθικής – όπως αποδεικνυόταν από τις φωτογραφίες που κυκλοφορούσαν στα κουτσομπολίστικα περιοδικά –, μα προπάντων η έλλειψη επικοινωνίας και ενδιαφέροντος προς τη σύζυγό του, ήταν που την οδήγησαν στην κατάρρευση...
          
          ✨ Το πέμπτο κεφάλαιο είναι ήδη διαθέσιμο και σας περιμένει. Καλή ανάγνωση, φίλοι μου! ❤️
          
          https://www.wattpad.com/story/412822910?utm_source=android&utm_medium=link&utm_content=story_info&wp_page=story_details_button&wp_uname=TheodoraSardeli

✨ Καλησπέρα, φίλοι μου!
          
          Ελπίζω να είστε καλά. Μετά από πολύ καιρό προετοιμασίας, σκέψεων και αμέτρητων ωρών πάνω από το πληκτρολόγιο, ήρθε η στιγμή να μοιραστώ μαζί σας κάτι εντελώς καινούργιο. Η προσμονή και η αγωνία γι' αυτήν την αρχή είναι πάντα ξεχωριστές, και χαίρομαι που τις μοιράζομαι εδώ, στην παρέα μας.
          
          Η συγγραφή είναι συχνά μια άσκηση ελέγχου, μέχρι που οι ίδιοι οι χαρακτήρες αποφασίζουν να σπάσουν τους κανόνες. Η νέα μου ιστορία, ένα κοινωνικό θρίλερ γεμάτο ίντριγκα και παιχνίδια εξουσίας, έκανε μόλις το πρώτο της βήμα στο Wattpad.
          
          Σας προσκαλώ να ανακαλύψουμε μαζί, βήμα-βήμα, ποιος τελικά κινεί τα νήματα. Το κουβάρι μόλις άρχισε να ξετυλίγεται και η συνέχεια σάς ανήκει. Καλό ταξίδι στην ανάγνωση.
          
          Νέα κεφάλαια θα ανεβαίνουν κάθε Τετάρτη και Σάββατο.
          
          https://www.wattpad.com/story/412822910?utm_source=android&utm_medium=link&utm_content=story_info&wp_page=story_details_button&wp_uname=TheodoraSardeli

Καλησπέρα❤️Πρόσφατα ανέβασα ένα καινούργιο βιβλίο μετά από αρκετά χρόνια στην εφαρμογή θα χαιρόμουν πολύ αν έριχνες μια ματιά❤️
          Εύχομαι να είσαι καλά❤️

Ορισμένες φορές, αρκεί μια και μόνη λέξη, μια φευγαλέα σκέψη ή ένα απρόσμενο αντικείμενο για να γεννηθεί η σπίθα που θα ανάψει μέσα μου τη φωτιά της δημιουργίας. Στην περίπτωση αυτού του διηγήματος, η αφορμή στάθηκε ένα κουμπί. Από αυτό το κουμπί, λοιπόν, ξετυλίγεται η ιστορία που θα διαβάσετε· μια ιστορία που, παρότι αγγίζει τα όρια του φανταστικού, δημιουργεί έναν κόσμο όπου τα μικρά πράγματα αποκτούν τη μεγαλύτερη σημασία.
          
          Καλή σας ανάγνωση!
          
          https://www.wattpad.com/story/377213233?utm_source=android&utm_medium=link&utm_content=story_info&wp_page=story_details_button&wp_uname=TheodoraSardeli

Φίλοι μου, καλησπέρα,
          
          Από εχθές η καρδιά του βιβλίου χτυπάει δυνατά στο 52ο Φεστιβάλ Βιβλίου, που διοργανώνεται από τον Σύνδεσμο Εκδοτών Βιβλίου και φιλοξενείται στο Πεδίον του Άρεως, το μεγαλύτερο δημόσιο άλσος της Αθήνας. Έως τις 22 Σεπτεμβρίου, οι λάτρεις του βιβλίου έχουν την ευκαιρία να βυθιστούν στον μαγικό κόσμο των εκδόσεων και να συμμετάσχουν σε μια πληθώρα εκδηλώσεων.
          
          Ο Εκδοτικός Οίκος Όστρια δίνει το παρών, όπως κάθε χρόνο, στο καθιερωμένο αυτό ραντεβού και σας προσκαλεί να επισκεφθείτε τα περίπτερά του, 250 και 251, όπου θα βρείτε μια μεγάλη ποικιλία αξιόλογων τίτλων, συμπεριλαμβανομένου και του δικού μου.
          
          Ειδικότερα, στις 13 Σεπτεμβρίου, στις 20:30, θα έχω τη χαρά να υπογράψω το βιβλίο μου «Το πέταγμα της πεταλούδας». 
          
          Το φετινό αφιέρωμα, μετά το περσινό «Γυναίκα – πολυσύνθετο ανάγνωσμα», εστιάζει στο θέμα «Νεολαία και ανάγνωση», με τον εύστοχο υπότιτλο δανεισμένο από τον στίχο του Οδυσσέα Ελύτη στον «Μικρό Ναυτίλο»: «Από σένα η άνοιξη εξαρτάται».
          
          Ανυπομονούμε να σας δούμε από κοντά, να μοιραστούμε μαζί σας τη μαγεία των βιβλίων και να ταξιδέψουμε παρέα στον συναρπαστικό κόσμο της λογοτεχνίας. Σας περιμένουμε με ανοιχτές αγκαλιές και ανοιχτά βιβλία. ♥️