Thwonle

Savruluyor ömrün gibi bütün düşlerin
          	Eksiliyor güzel olan solup gidiyor.

Thwonle

Şiir yazan bir adamın fotoğrafı var yanımda
          Kendini ölümlü sanıyor onu getirdim ganimettir
          Büyüdü büyülenerek, taşlayarak kovdu kabilesi onu
          Suyun öte yakasında yaşadı, Sisyphos dediler adına
          
          Sülfür inceldi ve en yorgun yerinden kırıldı ayna
          Ayna pusluydu bunca yıl nice sır taşımaktan
          Kırılmanın sesini duydum ve onu getirdim sana
          Unutulmaya geldim işte onarılmaya değil
          
          Kov beni kabilenden ama bekliyorum demek bu

Thwonle

 Yüzüne bıraktığım orman yitirdi yankısını
           Albümün tozunda darmadağın anılar
           Aynalar mı yanlış, kendime benzerliğim mi?
           Neye dokunsam çürüyorum kuytumda
           Benimki bir iç kanama, bir bozkır sıkıntısı
          
           Sözcükler dalgın ve upuzun üzüntü
           Çiçeğin ruhu üşüyor gürültünden
           Gölgen de kalmadı bak, o itiraz
           Bekleyiş eritiyor buzdan sarayı
           Nedense dili yok gecenin ağzında
          
           Dal üstü bir konmak bizimkisi
           Tanrılar bile baş edemedi işte sonsuzla
           Zaman unuttu dipteki batıkları
           Yollarda aynı kaygısızlık
           Boşluğunda dolaşıyor paslı bir hançer.