Mój styl pisania jest bardzo osobisty i emocjonalny. Lubię, kiedy tekst żyje - kiedy czytelnik nie tylko rozumie, co się dzieje, ale czuje to razem z bohaterem. Piszę tak, jakby to były czyjeś wspomnienia - trochę jak pamiętnik, trochę jak spowiedź. Lubię wracać do przeszłości, do tego co boli, co zostawiło ślad. Często moje teksty są melancholijne, pełne tęsknoty i żalu, ale też mają w sobie ciepło - wspomnienie kogoś bliskiego, fragment dzieciństwa, coś, co rozświetla ciemność.

Tworzę obrazy. Dużo porównań, metafor, coś, co zostaje w głowie. Nie piszę sucho - u mnie powietrze potrafi być ciężkie jak ołów, a spojrzenie może ciąć jak szkło. Zależy mi na tym, żeby każda scena miała klimat - nawet jeśli nie mówię wszystkiego wprost. Lubię niedopowiedzenia. Czasem nie trzeba mówić „zginęła w wypadku", wystarczy napisać: „a potem jej już nie było".

Piszę głównie w pierwszej osobie, bo to dla mnie najbardziej naturalne. Wtedy mogę wejść w głowę bohatera i pokazać świat jego oczami - z wszystkimi myślami, emocjami i lękami. Mój styl pasuje do historii o stracie, dorastaniu, odkrywaniu prawdy. Trochę dramat, trochę tajemnica, trochę groza. Nie szukam fajerwerków - szukam prawdy. Nawet jeśli boli.