Kiralık katil

Bir gece sokakta, yağmur damlaları tenimizden akıp geçerken, sokak lambasının ışığından gölgelerimizin yansıması gözükürken öpüşelim. Çünkü, en çok bu zaman güzelsin.

Ortada ne bir savaş, ne de yenilgi var. Koca bir hiçlik, yarattığımın hezimeti yalnızca. Hiç var olmadın. Benden ibaretsin. 

Üstümde hükmün yok, sen o çocuğu buladın. O seni maziye gömdü. Ne zaman gücün olduğunu sanmayı bırakacaksın? En dipteyken bile artık fikirlerini benimsemiyorum. Benim oyunlarımdan ibaretsin, yoksun sen. Sana bunca zaman hükmü veren de, can bulduran da benim. Canı gönülden söylüyorum ki can verdiğim gibi, soluğu kesmesini de iyi bilirim. 

İnce bir çizgi misali ne kanar, ne sızısı diner. 
            Varlığını hissettirir, gözler önüne serilmez. 

-Kişisel bir intiharın ta kendisine;

- Jane Austen, Gurur ve Önyargı.

Çünkü, yalnızca hayat böyle koparır seni benden. 

Ve gözlerimi ebêdiyen yumayım.

Son kez öp gözlerimden, öpeyim bakmaya doyamadığım gözlerinden.

Onun yükünü taşıyamazsınız.

Yarı yolda bırakılmak, enkaz altında kalmak gibidir.