User25804985

Kırdıktan sonra şaka yaparak olayı kapatmaya çalışman midemi bulandırıyor, babamdan betersin. 

Seni beni sadece sokakta kalınca aradın. 

Öyle dilsiz bir noktasın ki, artık acı bile sende sesini alçaltıyor. 

Böylesi bir öfkenin kurbanı olabiliyorsam, bana da yazıklar olsun. 

Sevilmeyişinizi, yetersiz hissedişlerinizi tertemiz kalbi olan insanlar üzerinden aklamayın. 
          
          Travmalarınızın acısını, masum insanlarda travma bırakarak neyi amaçladığınızı anlamıyorum. 
          
          Yeterince empati kurabilir, sizi iyi hissettirme görevim olmasa da görev gibi üstlenirim. Siz bunu anlayacak bilinçte insanlar değilsiniz. Elini uzatanın kolunu tutuyorsunuz. Kendi acılarınızı meze gibi sunuyorsunuz insanlara, istiyorsunuz ki yalnızca siz görülebilin. Rica ediyorum ya büyüyün, ya da tedavi olun. 
          
          Sanalın derinliklerinde ne arıyorsunuz? Yeterince sevilmediğiniz için mi bu acınası rolleriniz? Bir duruşunuz, kişiliğiniz bile yok. Çevrenizdeki insanların biri bile kişiliğinizi severek durmuyor yanınızda. İyi niyetlerinin suistimal edildiklerinin farkında değiller, merhametlerinin kurbanı oluşlarının bilincinde değiller. Sizin yardıma ihtiyacınız olduğunu düşünüyorlar, asıl onların sizlerden kurtulmaya ihtiyaçları var. İnsanları etiyle, kemiğiyle sömürmeyi bırakın. 
          
          Soktuğumun yalnızlığını da büyütmeyin gözünüzde. Yalnız kalmayacağım diye gereksiz binlerce insanı etrafınıza topluyorsunuz. Sahte ilişkiler ağı kurup, sonucunda yara alınca ağlıyorsunuz. Sorsan yalnızlığın ne olduğunu bilmeyecek insanlarsınız. Kalıplaşmış fikirlerinizi yaygınlaştırma eyleminizden vazgeçin. 
          
          Büyüyün, geliştirin kendinizi. Gerekirse tedavinizi olun, insanları hatalarınızın kurbanı yapmayın. Bu dünyaya sizin gibi hastalar yeter, başkasını çekmeyin ardınızdan. 

Hiçbir insan hakkında peşin yargıya varmayı sevmem, lâkin köküne kadar kötü bir insansın. 

Canın çok mu acıyor? 

Soğuk bir rüzgar toplanıyor arkamda..
          Gökyüzü doluyor ve dönüşüyor karanlığa.
          Seni kaybettiğim de yolumu da kaybettim.
          Bu gerçek olamaz, daha fazla zamana ihtiyacım var.
          Yüzeyin ötesinde ki, hedefimi görmek için birine ihtiyacım var. 
          Kuzey yıldızımdın, her zaman benimdin.
          Pusulamdın.
          Şimdi başka yere dönüyorum.
          Kime dönüyorsun?
          Küllere ne diyebilirsin? Her şey bittiğinde?

Karanlık ve askeri bir dünya ilgini çekerse kitabıma bir şans verebilir misin? Beğeneceğine ve ilgini çekeceğine eminim... 
          
          
          Gölgelerin vicdanı olmazmış. Duyguları ise sadece karanlıktan ibaretmiş. Yıllar önce doğan bir bebeğin gölgeye dönüşme hikayesi bu. Bir bebek doğdu yıllar önce. Adına nefret  dediler kan dediler. En çok ise ölüm dediler. O bebek büyüdü nefret oldu kan oldu. En çok da ölüm oldu. Öyle bir ölüm oldu ki teni ölüm koktu. Bir çocuğun masumiyetini kaybetmesi demek gölge olmak demekti. Gölge demek en çokta ruhsuz demek değil miydi? 
          
          "Bir ten ölüm kokar mıydı? Ya da gözler ölümü anımsatır mıydı?"
          
          
          https://www.wattpad.com/story/387455491?utm_source=android&utm_medium=link&utm_content=discover_row_story&wp_page=discover_list&wp_uname=la3vinia

Ne zaman anlayacaksın? Aynı çocuk olmadığımı, fikirlerimin önünde duvar olduğunu ne zaman kavrayacaksın?