Uvey1Leylek

φ

biliyor musun.. senden, 'siz'den konuşup duruyorlar bana. merak etme, bir şey demiyorum. zaten ne diyeceğim ki? sen bir hiçsin artık. beni bir seçenek olarak gördün, değersizleştirdin ve yok saydın. bu kadar kısa bir zamanda.. sana tüm duygular derken şaka yapmıyordum. öyle ki, mutlu olama. ne adını alırım ağzıma, ne de hakkında konuşurum. o kadar yoksun ki benim için.. o yokluğu inan hiçbir şey yenemez. göreceksin, gün gelecek ama ben gelmeyeceğim bu sefer. işte o zaman anlarsın. 

ben ona sabah olamasam da

bir gün bütün çiçekleri solacak bahçelerin, 
          yıldızlar ışık vermeyecek, 
          güneş doğmayacak hiç. 
          ama sen solmayacaksın,
          sen eksilmeyeceksin.

sadece banaymış fırtınan, çiçeğim. sadece ben yokmuşum senin için.. beni nasıl böyle korkmadan silebildin? hiç mi değerim yoktu? ne farkım vardı on'lardan? ben.. ben böyle olacağını böyle yapabileceğini hiç düşünmedim. yine yanıldım. senden öyle bir nefret ediyorum ki. verdiğin sözlerin altında boğul.. ve bir gün en çaresiz anında beni hatırla olur mu? çünkü o an senin için ben olmayacağım. öyle bir ağrıttın ki kalbimi, inanmadım duyduklarıma bir an.. 
          sadece beni. çiçek.
          ne diyebilirim daha bilmiyorum, her şeyin sahteymiş. her sözün, her gülüşün, sen o kadar sahteymişsin ki nasıl inandım sana? şimdi yalnızca ben kaldım geride.
          ilk beni gözden çıkardın. ben bunu ölsem unutamam ve hakkım asla helal değil sana. gözlerimden akanlar, gün gelir sel olur da boğar seni.
          bu bir veda cümlesi bile değil artık, senden utanıyorum. doğru olan bu değildi, ne yapılırdı bilmiyorum ama ben yapmazdım, yapmadım. çok mutlu musun peki? gülüyor musun onunla? konuşuyor musun gün içinde? 4-5? yapıyorsun tabii. anlamalıydım. ilk beni harcayacağını, beni iteceğini. ne bekliyordum ki? hayal kırıklığı. kocaman bir hayal kırıklığından başka bir şey değilsin. sana verdiğim değerden utanıyorum. ne yaparsan yap.. ne olursa olsun artık ölsem beklemem seni, ölsem olmam yanında. öyle bir zoruma gitti ki, öyle bir gittin ki. bunu hiçbir şey düzeltemez. üzülmüyorum artık sana, ne gelirse başına, hak ettiğin için. hiçbir şey değildim.. hiçbir zaman olamazdım. beni öylece bıraktın.. düşüncelerimle birlikte. ne düşüneceğimi bile bile. senden nefret etmek uğruna. yanıldım. yine sanmışım. kendimden utanıyorum. 

ne hissedeceğimi bilemiyorum. ne yapmalıyım?
          söylermişsin gibi soruyorum sana. ne yap ne et hatıra olarak kalma isterdim. hâlâ gelecek misin muamma. beni bu sonsuz beklentinin ortasında bıraktın. hadi ben bırakamadım seni, sen nasıl yapabildin? bu kadar kolay..
          sanırım asla anlayamayacağım. seni kopartan, bin kere ezen birine o kadar gittin ve bana o kadar gelmedin ki... diyorum asıl yanlışı yapan ben miydim diye. ben sana hiçbir şey yapmadım. çok acıtıyor, zoruma gidiyor. yine de baksana.. buradayım. 
          çiçeğim. 

olur ya, aklın karışır da ararsın beni. hâni olmaz ama bekliyorum seni. çok acınası bir bekleyiş bu. bir balığın karaya vurup orada yaşamayı düşlemesi gibi imkânsız ve bir o kadar da güzel.
          bazen sadece alışkanlık mı bu diyorum. sonra bir insanın başka bir insanı bu kadar çok anlayabileceği gelmiyor aklıma. garip değil mi, böyle bir şeyin hiç aklımıza bile gelmemesi ama o şeyin orada duruyor oluşu. sen ve ben kadar garip. sen ve ben diyorum fark ettiysen. ama biz aynı dalın çiçekleri değil miydik? öyle demiştik ikimizde. birdik. bunu çok sonradan anlıyor oluşumuz bitirdi biz'i. 
          çiçeğim.

sigaraya başladım. kokusundan rahatsız olur musun bilmeden. ya kalemime siner de kokusu, okumazsan beni? korkularım var. sesini özlüyorum. çocukça isteklerim var bu aralar. üstelik yapmak istediğim şeyleri henüz gerçekleştiremedim bile. izin vermedi zaman. tekrar gelir misin bana? bu sefer istediğin filmi izleriz. istediğin kadar konuşurum, yeter ki susma sen hiç. sessizliğinde boğuluyorum. alışırım değil mi yaşamaya, yokluğunda? sen alıştın. alışmasan durabilir misin öyle? anlatacaklarımı biriktireceğim. unutmayacağım ve olur da dönersen geriye en baştan başlayacağım sana anlatmaya.
          biliyor musun? bazen o kadar çok konuşuyorum ki. ama ben daha çok sen konuş istiyorum, ondan bu suskunluğum.
          beklemeyi değil, seni beklemeyi seveceğim.

belirli bir yaşa geldiğinde, böyle uzun uzun yazamıyorsun. yazsan bile her cümlede farklı anlamlar çıkardığın için, bir iki cümle yetiyor. ancak yazmamanın burukluğu doldu içime. kendimi anlatmayı ne ara bıraktım, ne ara bu kadar kapıldım içime?
          insanın kendi ruhunu hissedememesi çok garip. kafanın içi susmayınca ruha sıra gelmiyor.
          kendime muhtacım. 

daha iyi anladım.