Marlena

Bir gün gelir de unuturmuş insan
          En sevdiği hâtıraları bile
          Bari sen her gece yorgun sesiyle
          Saat on ikiyi vurduğu zaman
          Beni unutma.
          
          
          
          Çünkü ben her gece o saatlerde
          Seni yaşar ve seni düşünürüm.
          Hayâl içinde perişan yürürüm
          Sen de karanlığın sustuğu yerde
          Beni unutma.

Milletlerin tarihinde bazı dönemler vardır ki, belli amaçlara erişebilmek için maddî ve manevî ne kadar kuvvet varsa hepsini bir araya toplamak ve aynı doğrultuya yöneltmek gerekir. Yakın yıllarda milletimiz, böyle bir toplanma ve birleşme hareketinin önemli sonuçlarını kavramıştır. Memleketin ve devrimin, içeriden ve dışarıdan gelebilecek tehlikelere karşı korunması için, bütün milliyetçi ve cumhuriyetçi kuvvetlerin bir yerde toplanması gerekir. Aynı cinsten olan kuvvetler, ortak amaç yolunda birleşmelidir.
          
          MUSTAFA KEMAL ATATÜRK
          

Saçlarını gittikçe kısalttığın günlerde
          Sen söylemiştin bu sözleri unutmadım
          -Her aşk bir ayrılık gizler, ayrılıklarsa
          Bir merhabanın sıcaklığını taşır kendisinde
          
          Kalıcı olan hiçbir şey yok, diyordun
          Anlar var yalnız ömrü karşılayan
          Şimdi sımsıcak bir kar yağıyor yine
          Yüreğimin üstüne yağıyor hiç durmadan

Eğer içimizde bir gönül kaldıysa; masal dinleyen, şarkı söyleyen, şiir okuyan, sulara bakan, kuşlara gülen, ağaçları kucaklayan, yalnızlıkla ürperen bir gönül, dünyamız insanın gövdesinde yeniden filizlenmeye başlayacaktır. Yoksa yaşadı­ğımız gezegen hepimizi bir taş masalına çevirecek.

Bütün yollar aşktan geçiyor, görüyor musun?
          Bir aşk çizgisi var her şeyden öte
          O çizgiden başka bütün çizgiler
          Aşkı tüketmede
          
          Kimi dik çizgilerin kimi paralel
          Eğri büğrüsü, düzgünü, kalını, incesi
          Ve bir gün sarıyor bütün çizgileri
          Ölüm çizgisi
          
          Bense hep seni çiziyorum kâğıtlara, duvarlara
          Yeşillerle, morlarla, mavilerle
          Resmini yapıp adını yazıyorum
          Renk renk çizgilerle
          
          Tut ki iki noktayız birbirinden uzak
          Bir çizgiyle aramızı birleştiriyorum
          Sonra bir ev yaparak çizgilerden
          İçine seni yerleştiriyorum
          
          Başlıyoruz geometrik yaşamlara
          Nokta nokta, şekil şekil
          Ve bir tek çizgi oluyoruz seninle, mutlu
          Öbür çizgiler umurumuzda değil
          
          Her düşünce aşka teğet geçiyor
          Tanığı çizgiler var olduğumuzun
          Bir aşk çizgisi var her şeyden önce
          Bütün yollar aşktan geçiyor, görüyor musun?

"Hayatımız boyunca savaşlar veririz ve o savaşları yine bizler bitiririz. Bu büyük bir karmaşa ve trajikomik bir aldatmacadır. Yaşam, ölüm ve kalımdan ibarettir. Bu iki meselenin içine karıştığı tüm şeyler de insana mutlaka bir parça hüzün verir. 0, bu söylediklerime dahil olmadığı hâlde acıtıyor. Ne ölüm ne kalım, ama yine de acıtıyor."

"Her şeyi iyi yanından görmeyi kim öğretti bize? Acıyı görmeyen insan, umutsuzluğu yaşamayan, iliklerine dek kederin işleyip yaralamadığı bir insan, mutluluktan, umuttan, sevinçten ne anlar? Göğü görmeden, denizi görmeden maviyi anlamaya benzemez mi bu? Bir güz düşünün ki Ömür Hanım, ilkyazı olmamış, yazı yaşanmamış, böyle bir güzün hüznü, hüzün müdür? Başlamanın bir anlamı varsa bitişi göze almak, bitişin bir anlamı varsa başlangıcı olmak değil midir? Yaşamı düz bir çizgide tutmak tükenmektir. Yaşamak zorunda olduğumuz şunca yılı aykırı uçlar arasında gezdirip geçirmedikçe, alışkanlıkların sınırlarını aşmadıkça zaman zaman, yaşamak nasıl yenilik olur tükenmek değil de?"

Siyahkâr kelimeler sızıyor aklımın
          Dehlizine ki önceleri serin sözler
          Dingin yalnızlıklardı oyalandığım
          Yaz bitti de onun içindir diyor biri;
          İlk kez bitmiyor yaz, hayat çoktan
          Farkında bunun akşamlar apansız
          İniyor geceyi siyahkâr kılmak için
          Hançer birdenbire saplanıyor, güz
          Usulca örtüyor masumiyetin üstünü

Bir orman gibi büyür içimde sevmek
          İçimde insan bir mahşer gibi kararırken

Oysa ben bir akşamüstü oturup turuncu bir yangının eteklerine, yüreği avuçlarımda atan bir can yoldaşıyla dünyayı ve kendimi tüketmek isterdim. Öyle bir tüketmek ki, sonucu yepyeni bir "ben"e ulaştırırdı beni kederli dalgınlığımdan her döndüğümde. Bir ben ki tüm ilişkilerin perde arkasını görür de gülerdim sessizce yapay yakınlıklarına insanların. Kim kimi ne kadar anlayabilir, Ömür Hanım?